Cierniogon

Generalnie to nie jest zła książka, ponieważ fabuła jest solidnie przemyślana, bohaterowie różni, a i sceneria bardzo klimatyczna. Natomiast kuleje na pewno warsztat Autora, który choć pióro ma przyjemne i konkretne, to jednak w moim odczuciu nie ma polotu za to emanuje zbyt dużym patosem. Wszystko wydało mi się lekko przesadzone, intryga i jej otoczka, zachowanie bohaterów, teoretyczne niebezpieczeństwo. Dwójka głównych bohaterów, czy strażnicy miejscy, Newran i Sten , którzy nieoficjalnie przeprowadzają śledztwo w Villi Vitae na polecenie komendanta nie są konkretnie scharakteryzowani, podobnie reszta postaci. Owszem różnią się, to widać na pierwszy rzut oka, ale Sokolak nie podaje odrobiny informacji na temat motywów ich zachowań, przynajmniej brakuje mi tego, w tych bohaterach, którzy są uwikłani w sprawę. Poza tym wyżej wspomnieni Sten i Newran swoje obowiązki wykonują dość obcesowo, i mimo wszystko bardzo jawnie, choć od samego początku dostają jasne sygnały, że sprawę samobójstwa Lumieree mają badać po cichu. Autor sprawnie prowadził fabułę, enigmatyczne zgony również były nieoczywiste, ale motyw przewodni z tajemniczą księga, metafizyczną substancją i równie zagadkowym wymarłym ludem z dawnym namiestnikiem królewskim na czele nie tak interesujące jak początkowo myślałam.