Cienie na trawie

"Cienie na trawie" to dalszy ciąg opowieści Karen Blixen o jej pobycie w Kenii. Nie jest do dosłowna kontynuacja "Pożegnania z Afryką", w której autorka opisuje swoje dalsze perypetie. To raczej dopowiedzenia, uzupełnienia i liczne refleksje. Dużo miejsca pisarka poświęca swoim służącym i sąsiadom – Masajom. Pisze o nich ciepło, życzliwie, z ogromną wdzięcznością, ale czasem też z poczuciem humoru. Nie brak tu i poruszających, a nawet wstrząsających fragmentów (to na przykład opis wypadku podczas wycinania drzew w buszu). Z perspektywy wielu lat Karen Blixen inaczej patrzy na różne kwestie. Niegdyś polowania traktowała jako rozrywkę. Teraz uważa, że to barbarzyński sposób spędzania czasu. Toleruje zabijanie zwierząt tylko wówczas, gdy zachodzi taka potrzeba, czyli trzeba zdobyć jedzenie dla ludzi. Takich przykładów dojrzewania do różnych decyzji i zmian poglądów odnajdziemy tu znacznie więcej. Plusem na pewno jest nostalgiczny klimat opowieści i piękny język. Czytało mi się „Cienie na trawie” niespiesznie i z przyjemnością. Nie towarzyszyły lekturze takie emocje jak podczas poznawania „Pożegnania z Afryką”, ale nie nastawiałam się też na to, dlatego jestem czytelniczo usatysfakcjonowana i polecam.