Cień olbrzyma

Po ogromnym rozczarowaniu poprzednią częścią przygód Groszka, do kolejnej podchodziłam dość sceptycznie. Od samego początku książki dostałam to, czego w tej historii nie lubię najbardziej, polityka, przeciągnięte i mało interesujące rozmowy, nuda, nuda, nuda, musiałam filtrować treść, aby wyłapać z niej to, na czym mi zależy. Ale gdzieś za połową wszystko ruszyło i było naprawdę ciekawie z pięknym zakończeniem, którego się nie spodziewałam po tej opowieści. Petra i Groszek są zdeterminowani odzyskać wszystkie swoje dzieci, które jeszcze pod postacią embrionów zostały uprowadzone. Tymczasem Peter, Hegemon, pragnie zjednoczyć świat w pokoju, jednak nie będzie to takie proste, gdy Chiny, Indie i ludy muzułmańskie, każdy pod przywództwem jednego z byłych członków Szkoły Bojowej, dążą do dominacji. Jak pisałam wcześniej akcja rozkręca się ze strony na stronę. Czasami trzeba przebrnąć przez morze nudnych kwestii, żeby dotrzeć do czegoś ciekawego. Podobała mi się w tej części Virlomi, to, kim się stała było naprawdę interesujące. Interesujący również okazał się Peter, nie sądziłam, że go w końcu polubię. Petra była dość męcząca, a sam tytułowy bohater jakby trochę zbladł i został zepchnięty na dalszy plan. Bardzo podobał mi się przebieg wydarzeń w książce, zwłaszcza zakończenie, biorąc pod uwagę relację między Groszkiem a Petrą układałam sobie w głowie scenariusz na kolejną część, nie sądziłam, że to się rozwinie w sposób, jaki autor zaserwował. Największym zarzutem, nie tylko do tej, ale też do poprzednich części jest straszne przegadanie. Biorąc pod uwagę, że jest to tom czwarty, jakbym wyrzuciła to, co było nudne i mi się nie podobało, powstałyby dwa tomy. Dla mnie za długo. Ale z tej części mam przynajmniej jakąś satysfakcję i oczywiście przeczytam kolejną.