Cień Endera

Zaczynając tę książkę trochę się bałam, że nie czytając „Gry Endera” czegoś nie zrozumiem. Na szczęście sam autor we wstępie uspokaja czytelników, że to historia równoległa, przedstawiona z innej perspektywy. Opis książki bardzo mi się spodobał i chętnie po nią sięgnęłam. Jednak początek książki (czyli pierwsze 100 stron) wydał mi się nieco dziwny, bo nie mogłam pojąć dlaczego ta historia zaczyna się od Rotterdamu i dzieci, które próbują przetrwać żyjąc na ulicy. Ale to był początek potrzebny, by zrozumieć naszego głównego bohatera i jego postępowanie. To jest gatunek science-fiction i oczekiwałam po tej książce ogromu akcji i przeniesienia w inną rzeczywistość. Ale ta książka to dla mnie przede wszystkim psychologiczny majstersztyk. Fakt, że mamy tutaj placówkę szkolącą dzieci do walki z obcymi, sprawia iż przedstawia się bohaterom (i nam) w prosty i bardzo obrazowy sposób zasady jakie rządzą światem, jak działa armia i wojny. A sama fabuła jak tworzą się przyjaźnie, współzawodnictwo i rywalizacja, zdrada i zemsta. Niech Was to jednak nie zmyli - mimo, że bohaterami są tutaj dzieci, to nie jest to lekka książka, a raczej tekst idący w stronę tych brutalnych. Ten tytuł nie powali nas zbyt wartką akcją. Ale zdecydowanie nadrabia sferą psychologiczną, gdzie jesteśmy świadkami odkrywania siebie przez naszych bohaterów, ich dorastania i przemiany. Świetnie skonstruowani bohaterowie i moralne dylematy to to, czym stoi na historia. Tym bardziej mam ochotę poznać perspektywę Endera na wydarzenia opisane w książce, bo bardzo przypasowało mi pióro autora.