Ciemny kraj

Gdyby postawić tezę, że ludzie biali nie są zbyt dobrymi eksporterami cnót na nowo odkrywanych lądach, to pewnie znajdzie się wiele przykładów na jej poparcie. Europejczycy od wieków próbowali narzucić innym narodom swoje zasady i wartości, jednocześnie bezlitośnie eksploatowali wszystko co odkryli. Według słów J.M. Coetzee, historia to parcie człowieka w przyszłość i jak widać niekoniecznie ta przyszłość musi być szczęśliwa. Kiedy rabunkowa eksploatacja sięgała zenitu, czasami pierwotni mieszkańcy potrafili stawić opór. "Ciemny kraj" składa się z dwóch części. W pierwszej autor opisuje los rządowego analityka, który zajmuje się raportami na temat wojny w Wietnamie. Nieszczęsny człowiek wariuje od okropności o których musi pisać, sam pada ofiarą swoich spostrzeżeń co się źle kończy dla jego rodziny. Druga część jest zdecydowanie dłuższa. Noblista poświęca ją wyprawie podróżniczej burskiego kolonizatora w głąb afrykańskiego lądu. To właśnie ta wyprawa skłania do refleksji nad opanowywaniem kolejnych terenów przez białych. Ciemnym krajem można nazwać interior czarnego kontynentu. Tu według osadników rodzi się zło. Ale z drugiej strony to przecież nie czarni mieszkańcy byli najeźdźcami. To nie oni rozszerzali zasięg pól uprawnych, wydobywali ponad miarę surowce naturalne i mordowali słonie w poszukiwaniu drogocennej kości słoniowej. Biali prowadzili nieuczciwe interesy, uzależniając od siebie miejscową ludność. W pewnym momencie, ciemny kolor skóry jest utożsamiany z ciemnymi myślami. W głowach czarnoskórych rodzą się demony, które zagrażają Europejczykom. Takie urojenia przetaczają się przez sny, złożonego chorobą podróżnika eksplorującego Afrykę. Przygody z Hotentotami i Buszmenami są wyśmienitą próbą analizy osobowości białego człowieka, który ma zbyt duże wyobrażenie o własnej kulturze. Identyczny raport, jak ten o wojnie w Wietnamie, można złożyć o podbojach w koloniach, tak samo tragiczne wydarzenia tylko w nieco innym kontekście. Jednak często zbrodniarz nie czuje własnej zbrodni a jego barbarzyństwo jest oznaką nieposzanowania wartości ludzkiego życia. Tak więc, tak samo i teraz współcześni konkwistadorzy myślą, że rzucają cień sprawiedliwości, uzurpując sobie prawo do rządów nad mniej rozwiniętymi cywilizacjami. Być może czas zacząć myśleć nad zmianą strategii, która tylko niszczy otaczający nas świat. Okładka "Ciemnego kraju" żarzy się czerwienią palącego się stepu z którego uciekają zwierzęta. Pamiętajmy o tym, żeby poprzez naszą politykę względem pozostających na wymarciu nacji cała ziemia nie stanęła w ogniu.