Ciemną nocą

Trochę to słabe, w zakończeniu. Autor wykazał się chorobą zwaną: Miękkopytus Marksizmus Pospolitus. Już, już skłaniał się ku temu, by sprawiedliwość została wymierzona, a skończyło się bezkarnością mordercy. W świetle tego, co bowiem wiemy o Nadzwyczajnej Kaście możemy spodziewać się uniewinnienia seryjnego mordercy, choćby nie wiem jak mocno autor przekonywał nas, czytelników, że rozwiązanie ustawione na końcu książki oznacza wysłanie śmiecia do pierdla. Pewnie autor obawiał się oburzenia wszystkich marksistów świata, którzy opanowali wydawnictwa i którzy udają, że wierzą w tak zwane „państwo prawa”. Mogliby mu tej książki nie wydać, albo wydając przypiąć gorsze recenzje, przez co zarobiłby mniej kasy. Zatem sprawiedliwości na końcu książki nie ma. Zresztą nawet wysłanie do pierdla (które nie nastąpi) byłoby niesprawiedliwością. Sprawiedliwość, to wymierzenie bandziorowi w miarę możności jak najdokładniej tego samego, co czynił on swoim ofiarom. Nie więcej, bo to byłaby emocjonalna zemsta, ale to ma być próba zmierzenia kary za czyn wagą, jaką chwali się wizerunek i posąg Temidy w tradycji. Sprawiedliwością nie jest utrzymywanie przy życiu kogoś, kto pozbawił życia wielu ludzi i to utrzymywanie go przy życiu za pieniądze ukradzione rodzinom ofiar, w postaci podatków przeznaczanych teraz na wikt i opierunek dla takich śmieci. Trwale irytującym elementem wszelkich powieści jest dla mnie nieuctwo literatów z dziedziny elementarnej chemii. Nie wiedzieć czemu do rozpuszczania zwłok ktoś używa kwasu siarkowego, zamiast wodorotlenku sodu czy potasu. Ponadto kwas siarkowy (H2SO4) nie wydziela żadnych „oparów”, chyba że byłby to tak zwany „dymiący kwas siarkowy” czyli SO3 rozpuszczony w 100% kwasie siarkowym, o czym jednak w książce nie było mowy, natomiast czysty kwas siarkowy nie może wywoływać „duszenia się” kogoś w jego „oparach”, bo takowych nie wydziela. Innych bzdur nawet nie chce mi się opisywać.