Ciche zwycięstwo. Amerykańska wojna podwodna przeciwko Japonii

Wspaniała to była lektura, nie zapomnę jej nigdy. Książka powstała w latach 70-tych, więc na ten moment nie prezentuje najnowszego stanu badań i część ustaleń pozostaje nieaktualna, co nie zmienia faktu, że mamy do czynienia z dziełem wybitnym. Autor, Clay Blair, w czasie II wojny światowej pływał na okrętach podwodnych i moim zdaniem w czasie lektury doskonale czuć specyfikę walki podwodniaków. Autor pokazuje jak wyglądały patrole amerykańskich okrętów, ich cele, problemy z jakimi mierzono się podczas rejsów, ile celów zatopiono. Może się to wydawać po opisie trochę "suche", ale po przeczytaniu 700 stron tekstu nie jestem ani trochę znudzony. Autor świetnie potrafił przedstawiać dzieje kolejnych patroli, wykorzystując fragmenty raportów dowódców, nie uciekając przy tym od śmiesznych anegdot czy dramatycznych fragmentów mrożących krew w żyłach, dzięki temu doskonale się to wszystko czyta. Poza tym, Clay Blair pokazuje w jaki sposób zmieniała się taktyka okrętów podwodnych, jak wyglądały problemy, badania i rozwój tej broni, jakie nowinki techniczne zastosowano podczas wojny, nie brakuje też rywalizacji na najwyższych stołkach w amerykańskiej generalicji. Ciekawie też wypada porównanie zgłoszonych zatopień do powojennych ustaleń Połączonej Komisji Oceny Armii i Marynarki Wojennej, które znacznie zaniżyły sumy zatopionego tonażu. Książka zawiera również aneksy, gdzie w ujęciu statystycznym zestawił patrole wojenne na Pacyfiku, najlepszych amerykańskich dowódców okrętów podwodnych II wojny światowej według liczby zatopień czy najlepszych patroli. Minusy? Jak na wydanie uzupełnione i poprawione, książka zawiera sporo głupich błędów: Pryce bywa zapisywany jako Fryce, marynarz Platter jest też Flatterem, a historyk marynarki wojennej Samuel Eliot Morison figuruje też jako Moris.