Chwile i eony

Praca Opackiej-Walasek godzi wymogi naukowej rozprawy z oczekiwaniami nieprofesjonalnego, ale wrażliwego czytelnika współczesnej poezji. Unika hermetycznego stylu, o poezji traktuje w sposób „przyjazny” i sugestywny, zachowuje stosowną przezroczystość. Wszyscy żyjemy w czasie i przez czas, a poezja ostatnich dziesięcioleci, w tej książce prezentowana, pozwala lepiej zrozumieć – może nawet: oswoić, żywioł czasu, któremu nieuchronnie podlegamy. Pozwala poznać drogi myślenia, dzięki którym poetom i filozofom udaje się niekiedy zakłócić nierówną relację człowieka i czasu – i tak ostatecznie nas determinującego, ale przecież nie bez walki osłabiającej „traumę czasowości”, w której – jako uczestnicy cywilizacyjnego pośpiechu tym silniej tkwimy.