Chronosfera. Dziedzictwo czasu

Powieść w klimacie, który lubię. Interesują mnie zagadnienia związane z czasem, podróżami i manipulacjami w przeszłości. Pomysł przedstawiony w książce jest bardzo ciekawy, nie powiem. Ale mam z nim pewien zgryz... W pierwszym kroku skupię się w swoim opisie na innej warstwie. Główny bohater, Grzegorz, w pewnym momencie traci kontakt z rzeczywistością. Traci z oczu swoją rodzinę, zrywa więzi łączące go z żoną. Można się tu dopatrywać porównań ze wszelkimi -izmami, które pochłaniają ludzi w XXI wieku. A może to tylko moje odczucie? Najgorsze co można w życiu zrobić, to stracić z oczu bliską osobę z powodu zaangażowania się w coś pobocznego. Tak definiuję przygodę Grzegorza z zegarkiem, który kupił okazyjnie od starszego pana na bazarze. Zaangażował się w drugoplanową sprawę, której do końca nie ogarniał swoim umysłem. Zrobił to nieracjonalnie poddając się emocjom. Wywołał tym samym lawinę zdarzeń, których skutki są opłakane. Z drugiej strony, zastanawiam się nad moralnym wymiarem tzw. planu, który ściśle związany jest z zakupionym, szwajcarskim, owianym legendą - zegarkiem. Planu, którego część stanowi oponentka Grzegorza. Planu, który uśmierca kilkadziesiąt osób, żeby wyeliminować z przyszłości jednego czy drugiego zwyrodnialca. Wkraczamy tu na grząski grunt ważenia ludzkiego życia. Czyje życie jest ważniejsze? Ciekawie oddane są realia PRL-u, jego szary oraz absurdalny klimat, który pamiętam z przeszłości. Jeśli ktoś lubi niebanalne historie - polecam. Wersję audio słucha się znakomicie.