Chmurnik

Gdy otworzyłam książkę „Chmurnik” i przeczytałam kilka pierwszych stron powieści, zadziała się magia. Przeniosłam się w inny świat, niby w znane mi Bieszczady, ale jakże odmienne. Mroczne, wilgotne, mgliste, nieprzyjazne, zamieszkałe przez postaci jak z przepełnionej grozą baśni lub legendy. Przyznam się, że zaskoczyła mnie Pani Joanna tą powieścią. Autorka znana mi była do tej pory jako twórczyni powieści lekkich, miłych w odbiorze, kobiecych. W „Chmurniku” odsłoniła ona swoją drugą twarz, pochwaliła się wyjątkowymi umiejętnościami pisarskimi, które do tej pory trzymała w zanadrzu. Powieść ta zachwyca odmiennością, świeżością, nie tylko jeśli chodzi o twórczość Joanny Wtulich, ale także o cały obecny rynek wydawniczy. Bieszczady, jedno z piękniejszych miejsc naszego kraju. Kojarzy mi się z wolnością, pięknem natury, soczystą zielenią latem, złotymi barwami jesienią i nieskazitelną bielą zimą. Jest to miejsce z cudowną aurą, poetyckim powiewem wiatru na połoninach, pełne pozytywnej energii. W „Chmurniku” otrzymałam obraz Bieszczad całkiem inny niż ten, który był ze mną od zawsze. Joanna Wtulich namalowała je jako krainę mroczną, mglistą, pełną zjawisk budzących niepokój i trwogę. W powieści aura tego miejsca nie zachęca bynajmniej do wędrówek górskimi szlakami, podziwiania krajobrazu połonin. Z takim ukazaniem tego pięknego zakątka, przyznam się, nie spotkałam się nigdy. Stworzony przez Autorkę klimat autentycznie mnie zszokował, powodował wewnętrzne rozedrganie. Udało się Pani Joannie słowem pisanym odmienić Bieszczady po prostu genialnie. „Chmurnik” to napisana wyjątkowo pięknym, poetyckim i malowniczym językiem historia opowiadająca o ostatnim bieszczadzkim legendarnym rozpędzaczu burz. Akcja powieści dzieje się współcześnie, jak i wczasach nie tak bardzo odległych. Mimo to pełno tu magii, tajemniczych postaci znanych z legend i dawnych podań, dużo tu pierwiastków fantastycznych i ludowych, dominuje klimat grozy. W powieści mamy splatające się trzy tory czasowe – współczesny, przeszły, gdzie mamy możliwość poznać młode lata Wojciecha Rachwała (Chmurnika). Trzecim torem czasowym jest okres wchodzenia w dorosłe życie syna Chmurnika, Grzegorza. Grzegorz Rachwał po wielu latach nieobecności, powraca do rodzinnej Wsi w Bieszczadach, by pochować zmarłego ojca. Starszy z mężczyzn uważany był przez okolicznych mieszkańców za Chmurnika, który potrafił rozganiać burze, a tym samym ochraniać mieszkańców i ich dobytki przed niszczycielską mocą natury. Jego syn również posiadał taką zdolność, a nawet większą, ponieważ potrafił burze również wywoływać. Jednak jako młody chłopak Grzegorz uciekł z rodzinnego domu, zapragnął wieść szare życie zwykłego człowieka, wyrzekł się posiadanych mocy. Jak do tej pory synowi Chmurnika udawało się „normalnie żyć”, założył on rodzinę, ma żonę i córkę. Jednak z chwilą powrotu w Bieszczady dawne wspomnienia i porzucone moce przypominają mu o sobie. Grzegorz z rodzina miał zamiar opuścić Wieś zaraz po pogrzebie ojca. Jednak na prośbę żony i córki, pozostali jeszcze na kilka dni, zamieszkali w okolicznym hotelu. Podczas krajoznawczej wędrówki, w lesie zaginęła córka Grzegorza, Basia. Miejscowe służby przystąpiły do poszukiwań nastolatki, które jednak nie przynoszą rezultatu. Zrozpaczony ojciec wie, że aby odnaleźć córkę będzie musiał się zmierzyć z demonami przeszłości. I to dosłownie...W czasie poszukiwań jedynaczki, Grzegorz spotyka postaci, które ważne były dla niego w przeszłości, maiły wpływ na jego późniejsze życie. Dzięki spotkaniu z nimi udaje mu się poznać, nieznane do tej pory tajemnice rodzinne. Z chwilą ich odkrycia, zmienia się też postrzeganie swojej przeszłości. Zdaje też sobie sprawę, że od tej chwili jego życie już nigdy nie wróci do stabilności, jaką udało mu się osiągnąć od chwili wyjazdu ze Wsi. „Chmurnik” obok bohaterów realnych przedstawia nam również tych fikcyjnych, budzących u czytelników odrazę, wizualnie odpychających. Jest jednak w powieści jeszcze jeden wyjątkowy, bardzo ważny bohater, a mianowicie woda. Pojawia się ona niemal na wszystkich stronach utworu, pod rożnymi postaciami i stanami skupienia. Przybiera ona postać sadzawki z ciemną wodą, ulewnego deszczu, wilgoci na ścianach domu powodując powstawanie na nich grzyba i przykrego zapachu, a nawet występujących z koryt rzek powodujących powodzie. Myślą przewodnią „Chmurnika” jest zemsta spowodowana odrzuceniem miłości jak również tęsknota za ukochaną osobą. Motyw ten odnajdziemy zarówno w historii życia Wojciecha, jak i Grzegorza. Opisana miłość, która powinna być uczuciem szczerym, czystym i przynoszącym szczęście, staje się tu symbolem zła, początkiem nieprzychylnych zdarzeń. „Chmurnik” jest powieścią mroczną i mglistą. Jej klimat grozy i metafizycznych zdarzeń powoduje wewnętrzny dygot czytelnika, któremu towarzyszy stałe odczuwanie wilgoci, zapachu zastanej wody, grząskości ściółki leśnej, mokrych od deszczu zboczy gór oraz widoku stawów czy strumieni. Powieść, dzięki wspaniałym opisom, wprowadzającym czytelnika w stworzoną przez Autorkę aurę, tworzy w jego wyobraźni obrazy abstrakcyjne, a jednocześnie bardzo realistyczne, odbierane dzięki wyobraźni niemal wszystkimi zmysłami. Jeżeli macie ochotę na powieść klimatyczną, przepełnioną realizmem magicznym, to jest to książka dla was. Zapewniam, że to prozatorski majstersztyk, napisany przepięknym poetyckim językiem. Warto przeczytać!!!