Chłopiec pochłania wszechświat

Takich książek życzyłbym sobie odkrywać więcej, ale jednocześnie cieszę się, że jeszcze nie zaczęto ich mnożyć dla samego mnożenia – historii, których bohater na starcie otrzymuje świat spaprany, lecz w sposób daleki od średniej oczekiwanej nie pozwala temu przyrodzonemu stanowi posiadania scodziennieć. Tego nie da się obsłużyć szablonami i kalkami, a jeśli do tego pisarz kocha swoje postacie, a spraw z definicji złych i ponurych nie podkręca własnym nieskrywanym sadyzmem (inny na opis jatki strwoniłby cztery składki),to już w ogóle pozostaje oniemieć w zachwycie. Od samego początku ta Australia bez kangurów wciągnęła mnie znakomitą narracją, pełną świeżych porównań i wtrąceń, perfekcyjnie nieprzegadaną, wyzywająco zagadkową, co i rusz wywołującą u czytelnika strzelisty akt docenienia. W tej konkurencji „Chłopiec...” udanie rywalizował z samym „Dzikim” Arriagi, i podobnie jak tamta powieść w pewnym momencie... odpadł. Pod koniec, czyli tam, gdzie Arriadze zrobiło się może-zbyt-leniwie, Daltona delikatnie zarzuciło w serialową łatwość. Co paradoksalnie sprawiło, że ten najdłuższy chyba rozdział czytałem na jednym wdechu. Jak autor zrobi dobrą robotę przez trzy czwarte książki, to na wiele może sobie pozwolić. Może zresztą to wcale nie piszącym biesi się kompas, tylko moja podświadomość doszukuje się mankamentu w zemście za to, że tak wspaniała przygoda zbliża się do końca, a kiedy już mi się wydaje, że go znajduję, nie potrafię go za pełnoprawny mankament uznać.