Chłopcy z ulicy Pawła

Ostatnimi czasy popularne staje się ponowne tłumaczenie klasyków literatury, między innymi dziecięcej. „Anne z Zielonych Szczytów” wzbudziła dużo skrajnych emocji. Nic na to nie poradzimy, że w naszej kulturze zdążyliśmy przyzwyczaić się do pewnych konkretnych tytułów, używanych od wielu dekad. Niemniej jednak, uważam też, iż idea poprawnego przekładu również jest słuszna, gdyż dobrze poszerzać wiedzę na taką zgodną z zamysłem oryginalnego autora. Tym samym, przedstawiam „Chłopców z ulicy Pawła”, znanych szerzej jako „Chłopców z Placu Broni”. Właśnie przy ulicy Pawła, po pesztańskiej stronie węgierskiej stolicy znajduje się wyjątkowe miejsce — Plac, wychowujący chłopców niczym dobra szkoła. Jeden z nich, Janosz Boka, dowodzi grupą zwaną Kitowcami, będącej w konflikcie z Czerwonymi Koszulami, a przyczyną awantury jest Plac, przestrzeń do znakomitej zabawy. Dzieciaki idą między sobą na prawdziwą wojnę! A razem z nimi Nemeczek, niepozorną, dość lekceważoną przez kolegów postać, ale gotową na największe poświęcenia. Nemeczek, słynny wśród uczniów, zwłaszcza tych, którzy szkołę ukończyli dawno temu. Synonim wzruszenia, zaraz obok Lampo. Byłam ciekawa, czy mimo upływu lat jego los dalej zrobi na mnie tak piorunujące wrażenie, jak niegdyś. Nie zamierzam ukrywać, znowu uroniłam łezkę, zachwycając się złożonym przekazem, ubranym w przystępne wykonanie. A mamy do czynienia z książką uniwersalną, zawierającą w sobie dużo aktualnych prawd. Wyraźnie widać szerszy kontekst dziecięcych przygód, ich dar obserwacji, kiedy naśladują dorosłych, czujących na plecach oddech wojen. To także nauka lojalności, wręcz ostrej, w imię upadających idei. Autorem przekładu jest Miłosz Waligórski, aczkolwiek muszę zaznaczyć, że na kwestię tytułu wcześniej uwagę zwrócił Wojciech Maziarski, którego tłumaczenia jeszcze nie miałam okazji przeczytać. Praca Waligórskiego mnie ujęła, ponieważ, jak sądzę, da się powieść przełożyć i pięknie, i wiernie. Bardzo liczę na kolejne wydania innych historii (właśnie sięgnęłam po „Małe kobietki),oczyma wyobraźni już widzę wspaniałą kolekcję. Bo warto wracać do chwil, gdy sami byliśmy dziećmi. Literatura zawsze wydawała mi się jednym, pamiętając o muzyce i fotografii, z najistotniejszych wehikułów czasu. Pora dołączyć nowe refleksje, zaklęte w kartkach papieru (lub w czytniku, idąc z duchem postępu).