Chcieliśmy się uratować

Uprawianie poezji zrozumiałej wymaga talentu, doświadczenia, odwagi i dystansu do siebie. Autor wierszy zrozumiałych stawia na prawdę bezpośredniego doświadczenia, czerpie z własnych podsłuchów i podejrzeń, nie zaś z podszeptów języka, który szybko się dewaluuje i często zasłania sobą to, co chciałby przed nami odkryć. Wiersze Petra Hruški takie właśnie są: przejrzyste, precyzyjne, naoczne. Chce się ich słuchać, ponieważ mają swoją melodię, poddane są nie tyle jakiejś regule rytmicznej, co rytmowi oddechu świadka, „podglądacza”, który z zapałem opowiada nam kolejne anegdoty. Lecz pod powierzchnią oczywistości czai się w tych wierszach tajemnica, coś, co sprzeciwia się naszej poznawczej rutynie, co porusza w nas duchowy nerw i sprawia, że jak dzieci otwieramy ze zdumienia usta. W codziennym dniu, który jest jak zdanie wielokrotnie złożone, wystarczy zmienić słowo, by dzień stał się niecodzienny. Sztuka w tym, by wiedzieć, które to słowo. Petr Hruška wie.