Chciałam być tylko wolna

Książka ta porusza kontrowersyjny temat, jakim jest podejście Muzułmanów do kobiet. Temat znany, budzący wiele emocji, obok którego nie można przejść obojętnie. Przyznam, że swojego czasu przeczytałam killka dobrych książek- czy raczej, powinnam napisać- strasznych, gdyż opowieści tam zawarte (oparte na faktach) mnie, Europejce, nie mieściły się w głowie. Tak było po lekturze książek takich jak "Fatwa", "Squad- spalona żywcem", czy nawet wszystkich książkach J.Sasson o księżniczce z rodziny Al Saud'ów. Chcąc nie chąc, książkę Hulyi Kalkan podświadomie porównywałam z innymi o tej samej tematyce- przyznam od razu, że wszystkie te, które wymieniłam, wstrząsnęły mną, w przeciwieństwie do przeczytanej ostatnio. Owszem, współczułam bohaterce, ale zabrakło mi w tej historii tego "czegoś" wyjątkowego. W porównaniu z radykalnymi zwyczajami z Azji tutaj nie było mordów, okaleczeń itp. Oczywiście jest to dla mnie chore, gdy męża dla dziewczyny wybierają rodziny, jednak spotkałam się z tym w realu, więc nie było to dla mnie szokiem. Nie chcę się tutaj rozwodzić na temat moich poglądów religijnych, napiszę tylko, że już kiedyś zauważyłam, jak różnie, w miarę potrzeby, ludzie interpretują Koran. Wracając do książki, cały czas miałam nadzieję że akcja nabierze tempa. Tymczasem historia jest nieco rozwlekła. Plusem tej książki jest jednakże prawda podana "na tacy", bez ozdobników (które- fakt, mogłyby uczynić książkę bardziej "interesującą). Hulya Kalkan zrobiła coś, na co decyduje się niewielu- szczerze opowiedziała swoją historię bez robienia sensacji, podkreślając przy tym, jak ważne są prawidłowe więzi rodzinne (bardzo podobały mi się jej stosunki z siostrą Esme). Ciężko byłoby mi ją ocenić na więcej niż 4 na 10 gwiazdek ("może być"),jednak za wyżej wymienione walory oraz realistyczny opis sytuacji, muszę dodać jedną "gwiazdkę".