Cesarzowa Elżbieta

Biografia była bardzo interesująca. Zresztą, chyba każda biografia „Sissi” – czyli cesarzowej Elżbiety, byłaby interesująca, bo główna bohaterka to postać tragiczna i pełna cech charakteru, które wzbudzały we mnie – na przemian – i podziw, i zakłopotanie, i współczucie, i niechęć. Nie umiem, tak łatwo jak autorka, wytłumaczyć sobie pewnych decyzji Elżbiety - zwłaszcza jej izolacji, narcyzmu czy stosunku do dwojga starszych dzieci: córki Gizeli i syna Rudolfa. Z dużym zakłopotaniem czytałam też o udziale Elżbiety w stworzeniu Austro-Węgier i nie sądzę, że jej związek z Andrassym, rzeczywiście był tak niewinny. Przy tym – żałuję, że przy Elżbiecie, nie pojawił się jakiś gorącokrwisty arystokrata z Polski:). Węgry miały szczęście:)! Przyznaję, że często nie umiałam oddzielić, co w decyzjach Elżbiety było świadome, a co urojone, co było wynikiem zwykłego lenistwa i izolacji, a co wynikało z jej wrażliwości i przekonania, że nic nie może zmienić. Jej bierność była czasami zatrważająca. Jasne, że można to tłumaczyć nerwicą czy wręcz chorobą umysłową – ale wydaje mi się, że Elżbieta była raczej zdrową kobietą, która tak długo pozowała na postać tragiczną, że w końcu się nią stała. Powieść czytało mi się dobrze, choć brak chronologii i tematyczne ułożenie rozdziałów – powodowało, że musiałam wracać do poprzednich rozdziałów, by wszystko ogarnąć i umiejscowić w czasie. Lubiłam cytaty z pamiętnika damy dworu Elżbiety – Marii Festetics. Oczywiście, zapiski te były subiektywne, ale nie brak jej uwagom zdrowego rozsądku. Ponadto uważam, że zamieszczenie w powieści historycznej tylu wierszy Elżbiety było niepotrzebne. Rozumiem intencje autorki – by przez poezje cesarzowej, ukazać jej przeżycia wewnętrzne. Z tym, że umiar byłby wskazany. Zawsze mi się wydawało, że np. pisząc pamiętnik, czy też wiersze o wydźwięku autobiograficznym – tylko częściowo pokazujemy światu nasze oblicze, tj. pokazujemy bardziej to, kim chcemy być, zdradzamy jak chcemy, by nas ludzie widzieli, i co chcielibyśmy odczuwać, a nie to, co rzeczywiście myślimy czy czujemy. I chociaż – śmiałam się, kiedy Elżbieta utożsamiała się z Tytanią – to rozumiem nawiązanie:). Muszę też sama zapoznać się z poezją H. Heine:). To wartościowa powieść. PS. I trochę odbiegając od tematu - oddałabym bardzo wiele, by posiadać białą suknię Elżbiety i te białe gwiazdy, które miała wpięte we włosy:) i w których została namalowana:)