Cała Orsinia

Kiedy Ursula K. Le Guin ukończyła pierwszą wersję powieści rozgrywającej się w Orsinii, o zupełnie wówczas innym niż obecnie tytule, miała zaledwie trzydzieści kilka lat. Pisała ją jak w gorączce, owładnięta niezmierną potrzebą przelania swojego pomysłu na papier. Była w tym nierozsądna i, jak sama to później określiła, pozbawiona skromności. Oczywiście zaraz potem, nadal pod wpływem emocji i pozbawiona krytycyzmu wobec własnej pracy, niezwłocznie wysłała swoje dzieło do wydawcy, który, jak się tego należało spodziewać, odrzucił propozycję. Notatnik z tekstem trafił więc do szuflady i spędził w niej wiele lat, ale Orsinia i tak wciąż chodziła po głowie młodej pisarce. W latach siedemdziesiątych, po ponad dwóch dekadach, dokonała wielu poprawek i bazując na swojej ugruntowanej już pozycji, opublikowała ją w końcu, zgodnie z głosem swojego serca. Jak widać, cała Orsinia, jak i sama powieść „Malafrena”, miała dla niej ogromną wartość, stąd też tak wielki upór pisarski. Udało się, a nam umożliwiono wzięcie udziału w swoistej historyczno-obyczajowo-fantastycznej wyprawie, jaką tylko Le Guin potrafiła w swoim kunszcie zaaranżować.