Cała jaskrawość

Postać Edwarda Stachury obrosła już legendą. Na pewno oprócz bogatej twórczości poetyckiej, prozatorskiej czy "tekściarskiej" przyczyniła się do tego samobójcza śmierć artysty w wieku zaledwie 42 lat. Dorobek który po sobie zostawił zachwyca już kolejne pokolenia najlepiej trafiając do młodych ludzi wchodzących w dorosłość. Jego wrażliwość, szukanie szczęścia w rzeczach najprostszych. szacunek do drugiego człowieka i próba odpowiedzi na pytanie o sens życia to motywy które przewijają się w twórczości Edwarda Stachury. "Cała jaskrawość" to pierwsza powieść pisarza w której w której dwaj bohaterowie Edmund i Witek pracując przy odmulaniu stawu w pewnym uzdrowisku snują znad łopaty dywagacje o sensie życia, miłości i śmierci. Wszystko to sennej, wiejskiej atmosferze gdzie rytm dnia wyznacza przyroda a radość sprawiają rzeczy najprostsze: promień słońca na twarzy po przebudzeniu, setka wódki wypita w miejscowej gospodzie czy widok kuszącej kobiecej łydki w nylonowych pończochach. Nie ma tu szalonego tempa, śmiem twierdzić że nie ma tu nawet jakieś specjalnej fabuły. "Cała jaskrawość" to tak naprawdę traktat filozoficzny o sensie istnienia napisy przepięknym poetyckim językiem. Ponieważ słuchałam tej książki jako audiobooka w interpretacji Daniela Olbrychskiego (fantastycznej należy dodać) miejscami miałam wrażenie że powieść ta to jeden długi wiersz Edwarda Stachury. Ale, ja już chyba wyrosłam z tego typu literatury. Okres buntu i niezgody na porządek tego świata mam już dawno za sobą dlatego też "Cała jaskrawość" nie wprawiła mnie w mocne drżenie serca. Apeluję jednak: (młodzi) ludzie czytajcie Stachurę bo to piękna literatura.