Byliśmy w Oświęcimiu

Zupełnie inne doświadczenie literatury obozowej. Zupełnie inne spojrzenie na oprawców i zniewolonych. Zupełnie inna jakość przeżyć. Wielokrotnie na kartach książki przewija się stwierdzenie, jakoby wartość dokumentalna górowała nad jakością artystyczną. Ostatnia strona, ostatnie zdanie, a ja już wiem, że wobec powyższego zajmę stanowisko opozycyjne. Trudno wyrazić, jak chciwie chłonęłam każde słowo, jakie wrażenie robiły na mnie myśli wyzierające przez pęta kolczastego drutu. Trudno orzec, jaka zależność nakazywała mi podtrzymywać zupełnie zdrową nogę, gdy czytałam o ropiejących ulcusach. Z większą pieczołowitością przeżuwać poranną bułkę, nie pierwszej zresztą świeżości. Wspominać te pierwsze podrygi meteorologicznych chłodów, gdy mój ciepłolubny organizm wykręca się z zimna przy 10 stopniach na optymistycznym skądinąd plusie. Trudno, jak trudny jest wstyd, wynikający z czysto ludzkiego niedocenienia. Cała ta refleksja byłaby niemożliwa, nie w pełni, gdyby każdą ze spisanych relacji obedrzeć z piękna, jakie się w nich kryje - niezaprzeczalnie strasznego, obrzydliwego. Tym silniej wrzynającego się w ciało i duszę. Mając w świadomości cały wachlarz  fabularyzowanych tworów sygnowanych "Auschwitzem" - począwszy od tych pisanych (żywię ogromną nadzieję) w dobrej wierze, na szkodliwych "spowiedziach" i "tatuażystach" kończąc, mam tylko jedno pragnienie. Właściwie to dwa. Chciałabym dożyć chwili, w której publikacja tego znajdującego się poza jakąkolwiek kategorią chłamu zostanie prawnie zakazana. Chciałabym też, aby każdy, absolutnie każdy miał szansę zetknąć się z prawdziwie wartościową literaturą obozową. Żeby daleko nie szukać - właśnie przedstawiłam Wam idealną kandydaturę.