Budowałam barykadę

Poetycki pamiętnik z Powstania Warszawskiego. W Polsce powstało wiele książek na temat Powstania Warszawskiego. Wiele bardzo osobistych i wstrząsających relacji. Poezje Świerszczyńskiej mają jednak dodatkową siłę rażenia. Poetka, często w niezwykle werystyczny sposób, ukazuje Powstanie ze wszystkich stron - "w krwawym blasku narodowej i osobistej tragedii" i w "jaskrawym świetle ogólnoludzkich wartości". Stefan Melkowski, wybitny polski krytyk literacki, porównał zniszczenie Warszawy do zniszczenia Troi, a Świerszczyńską nazwał "Homerem Powstania Warszawskiego". Kilka cytatów z Melkowskiego: "Portretując człowieka w warunkach próby najwyższej, stężonej poza granice nieludzkiego eksperymentu — ukazuje poetka obydwa bieguny człowieczeństwa: heroizm i upodlenie, w ich dialektyczrym związku. Więc z jednej strony np.: „Ulica pusta jak wymiótł! strzelając toczy się czołg./ Rozstrzeliwuje/ domy rozwala/ barykady./ I z bramy wyskoczył szczeniak,i w garści butelka benzyny./ Ulica pusta jak wymiótł! biegnie skulony! na czołg”. Albo też — na drugim biegunie: „Kobieta konała w bramie na sienniku,/ w sienniku były dolary./ Druga kobieta siedziała przy niej,/ czekała aż skona./ /Potem biegła z dolarami przez ulicę,I padały bomby./ Modliła się: ocal mnie Panie Boże !/ I Pan Bóg ją ocalił”. "Potężna gra różnych a sprzecznych wartości: prawa wojny i nakaz porządku społecznego, prawo do życia i nakaz ofiary, prawo do posiadania i wola niszczenia — z tych właśnie skrajnych napięć rodzi się ta niezwykła poezja [Anny Świerszczyńskiej]."