Brom (wyd. II)

Komiks Brom autorstwa Unka Odya miał dla mnie być ciekawym wejściem w coś świeżego na polskiej scenie, ale ostatecznie zostawił mnie z poczuciem obojętności. Już od pierwszych stron widać potencjał – klimat jest mroczny, ilustracje momentami przyciągają wzrok, a sam pomysł na historię wydaje się mieć w sobie coś intrygującego. Problem w tym, że to wszystko zatrzymuje się na poziomie „mogłoby być”. Ani fabuła nie wciąga na tyle, żeby naprawdę się zaangażować, ani bohaterowie nie zostają w głowie na dłużej. Narracja jest dość płaska – wydarzenia po prostu się dzieją, ale brakuje im ciężaru, emocji, czegoś, co sprawiłoby, że chciałbym przewrócić kolejną stronę z autentyczną ciekawością. Dialogi również nie pomagają, bo zamiast budować charakter postaci, często brzmią dość neutralnie, jakby brakowało im wyrazu. Warstwa graficzna jest poprawna, czasem nawet ciekawa, ale nierówna. Są kadry, które robią robotę i budują nastrój, ale zaraz obok pojawiają się takie, które przechodzą bez echa. Nie ma tu spójnego stylu, który naprawdę by mnie porwał. Największy problem mam jednak z tym, że po lekturze niewiele zostaje. To jeden z tych komiksów, które czyta się bez większego bólu, ale też bez większych emocji. Wszystko jest „okej” – i właśnie to „okej” okazuje się największą wadą.