Bratnia dusza

Czytając Bratnią duszę uderza w czytelnika ogrom bólu, nieszczęścia i dramatu, jaki niesie za sobą wojna. Przerażające opisy okrutnych a jednocześnie bezsensownych zachowań wzbudzają bardzo nieprzyjemne odczucia, dlatego nie dziwi, że część odbiorców tej opowieści odstawia książkę Diopa na bok po przeczytaniu zaledwie kilku stron. Dla mnie historia tutaj opowiedziana ma głębsze dno. Odnosi się to do faktu, kim jest autor i czym się zajmuje. Ma to znaczenie dla drastycznego pokazania światu i uzmysłowienia mu, jak podczas działań wojennych traktowani byli żołnierze "kolorowi". Jak widać byli niczym przysłowiowe mięso armatnie, pewnego rodzaju egzotyka, bo rzucani byli do walki z maczetami, jako dzikusy nie potrafiący zapanować nad swoimi prymitywnymi żądzami zabijania. Ale czy tak było w rzeczywistości? Autor chce nam w dość może osobliwy sposób unaocznić, jak "czarni" byli wykorzystywani do niecnych celów i jak ich przedstawiano na kartach światowej literatury. Oczywiście, że wojna niesie za sobą w pewnych sytuacjach dzikie zezwierzęcenie, zbydlęcenie czy wynaturzenie i to nie tylko dotyczy osób o innym kolorze skóry niż biały, mamy tego przykłady w historii aż nadto, natomiast istotne jest, jak naturalnie przychodzi nam obserwatorom po latach przyjmować takie zachowania, jako oczywiste. No tak "czarny" to nieokiełznany dzikus z buszu, więc czego się można było po nim spodziewać, tylko takich a nie innych czynów. "David Diop urodził się w Paryżu, a wychował w Senegalu. Pracuje na Uniwersytecie w Pau, gdzie bada (...) sposób opisywania Afryki przez Europejczyków(...)" Kiedy przestaniemy kierować się stereotypami, nie posiadając żadnej realnej wiedzy i szczerze uderzymy się w piersi za swoje skandaliczne opinie na temat, w tym przypadku zachowań Senegalczyków w czasie wojny, jak ich widzimy, czy przedstawiamy, kiedy włączymy myślenie i otworzymy własne serca, wtedy zrozumiemy co autor miał na myśli. Nie jest to łatwa lektura, sądzę, że autor specjalnie zastosował pewien zabieg gramatyczno-literacki, który mocno utrudnia czytanie, czy wręcz drażni w odbiorze tej niezwykle tragicznej opowieści. Potrzeba odrobinę wytrwałości i zrozumienia, aby przejść przez kolejne strony Bratniej duszy. Gorąco polecam do przemyśleń