Bramy ze złota: Świątynia na bagnach

Cykl „Siedmioksiąg Grzechu” na tyle mnie zaintrygował, że po krótkiej przerwie sięgnąłem po kontynuację. Nie zawiodłem się, zabawa jak zwykle była przednia. Plusy: + kolejna historia Zahreda, jednak tym razem występuje w całkiem innej roli; + dobrze, że nie został powielony schemat z dwóch pierwszych części; + idealna zmiana otoczenia ze starożytnych cywilizacji na barbarzyńską północ; + jak można być zaślepionym własnymi przekonaniami i czuć się wybranym; + jak łatwo jest ulec rządzy władzy, panowania, decydowania o życiu i śmierci; + czy zwyczajne obrzędy mogą zamienić się w święte rytuały; + pokazanie jak prosto zbudować nowy kult, religię opierając się na znanych wierzeniach i zwyczajach zakorzenionych w umysłach ludzi; + kapłani zawsze interpretowali wolę bogów z korzyścią dla siebie; + klimat, styl pisania i prowadzenia narracji bardzo mi odpowiadały; + świetnie wykreowane postacie Zahreda, Drusa, Miry i pozostałych bohaterów; + krwawa finałowa rozgrywka i przechylanie się szali zwycięstw na różne strony; + końcowa scena zawieszona w próżni, urwana (nie lubię tego, tutaj wypadło ok). Minusy: - pierwsza połowa książki trochę za bardzo statyczna, brak dynamiki i akcji. Ogółem książka bardzo dobra.