Bożenka w Sycylii

Wyjazd z Warszawy. — Złe przeczucia. — Wiedeń. — Semmering. — Przez Alpy. — Ossjak. — Granica Italji. — Najazdy. — Tatusiu! — zawołała Bożenka, wbiegając do gabinetu ojca — list od mamy! Pan Niwecki skwapliwie rozerwał kopertę ze znaczkiem włoskim i w miarę, jak czytał ćwiartkę papieru, zapisaną drobnemi literkami, twarz mu się rozjaśniała. — Po zimie, spędzonej w łagodnym klimacie włoskim, mamusia odzyskała zdrowie prawie zupełnie — rzekł z radością — ale tęskni coraz bardziej za nami. — A my to nie tęsknimy za nią? —- smutnie zawołała Bożenka — już piąty miesiąc, jak wyjechała. — Prosi bardzo, żebyśmy do niej przyjechali na święta, jeżeli to możliwe — podjął ojciec. — Alboż to możliwe? — z niedowierzaniem zagadnęła Bożenka. — Sądzę, że tak. Wziąłbym dłuższy urlop, i w maju wszyscy troje wrócilibyśmy do domu. Dziewczynka krzyknęła z radości i rzuciła się ojcu na szyję. — Oh! tatusiu! tatusiu! — wołała rozpromieniona, całując go. — Cieszysz się na myśl o tej podróży? — z uśmiechem zapytał ojciec. — Najwięcej cieszę się, że zobaczę moją najdroższą mamusię, do której strasznie mi tęskno. Potem cieszę się z podróży, pierwszej w mojem życiu, a w końcu cieszę się, że zobaczę tę cudną Italję, którą wszyscy się zachwycają. - fragment książki