Boski Gniew

Alex po wydarzeniach w Catskills stara się jak może, aby dożyć do swoich osiemnastych urodzin. Nie jest to wcale takie łatwe, ponieważ starożytny zakon stara się ją dopaść i unicestwić, a Rada docieka przebiegu wydarzeń z Catskills i jeśli dowiedzą się prawdy już nic nie uratuje jej ani Aidena. W Przymierzu Alex trenuje z Sethem, chociaż jego bardziej obchodzi to, co chce zrobić z Alex. Wykorzystuje każdą okazję, aby przeciągać granicę "więzi apolionów", co powoduje przedwczesne pojawianie się znaków. Alex niekoniecznie się to podoba, w ogóle przestaje się jej wszystko podobać, co aktualnie wyprawia Seth. Z kolei sprawy z Aidenem układają się na nowo i dają upragniony spokój Alex. Ale to nie trwa za długo, ponieważ bogowie maczają swoje palce w losie bohaterki, powodując początek tragicznych zdarzeń... Cóż... Tak! Mam to, na co tak długo czekałam. Dwie akcje w książce, które wywołały u mnie zaskoczenie i to przyjemne odczucie, którego mi brakowało. Tą część czytało się najlepiej z wszystkich, być może przez to, że widać więcej emocji i akcji, ale widać też, że autorka wyraźnie się rozkręca. Jednak zdecydowanie jedno mnie zasmuciło. Mimo tylu nieprzyjemnych i ciężkich przeżyć bohaterki, wciąż pozostaje lekkomyślna, a wręcz idiotycznie głupia. Z kolei inny postępują tak, czego od nich oczekujemy, ratując przy tym tyłek głównej bohaterce, ale nie widać już żadnego progresu. To było zdecydowaną kotwicą, dla tego tomu, a być może dla całej serii. Cóż... zobaczymy w czwartym tomie. Oby to były tylko chwilowe turbulencje. Jeśli chodzi o resztę, to na razie spostrzeżenia zostawię dla siebie.