Bogusław Mec. Bim, bam, bom, mogę wszystko

Tak naprawdę znam tylko cztery piosenki Bogusława Meca: „Jej portret”, „Z wielkiej nieśmiałości mej”, „Na pozór” i „Nie biegnij tak”. No cóż, nie ta data urodzin. Ale podobał mi się jego charakterystyczny głos. I pewnie dlatego podebrałam mamie biografię tego artysty. Biografię tym ciekawszą, że Maciej Wasielewski napisał ją z błogosławieństwem żony piosenkarza, Jolanty Mec. Dzięki temu powstała szczera do bólu opowieść o bezkompromisowym człowieku, który tak bardzo potrzebował ludzi, jak bardzo ich do siebie zrażał. Nie jest to pomnik Meca, ale raczej kalejdoskop, który w każdym rozdziale pokazuje nowe aspekty tej barwnej, choć pozornie preferującej czerń, osobowości. Jaki portret Meca wyłania się z kart biografii? Bogusław po prostu był Artystą, w każdym (nawet pejoratywnym) znaczeniu tego słowa. Chciał robić wszystko po swojemu i nie zawsze ten polski mały światek był na niego gotowy. Trzeba jednak przyznać, że Mec nigdy się nie zeszmacił, nie walczył o uwagę i nie rozpychał się łokciami. Największe wrażenie zrobił na mnie jednak nie opis artystycznych wojaży za czasów PRL, a trudne dzieciństwo piosenkarza – dorastanie w powojennej Polsce z niemiecko brzmiącym nazwiskiem to nie była prosta sprawa. I mam wrażenie, że te wszystkie przykrości, które mały Boguś przeżył, sprawiły, że Bogusław chciał tylko rzeczy pięknych i mógł wszystko. Ciekawym aspektem tej publikacji jest również opis realiów estradowych PRL-u. Niby dookoła szaro, buro, ponuro, a jednak bywało kolorowo i wódki nigdy nie brakowało. Wasielewski wszystkie te historie opisał z wielkim wyczuciem, choć nie stronił od trudnych tematów. I dzięki temu ta książka znakomicie się czyta. Dużo dowiedziałam się z niej o Bogusławie Mecu, ale tak naprawdę najwięcej dowiedziałam się na temat (tu sparafrazuję wiersz Jonasza Kofty),na co żona artyście…Bo Jolanta Mec to naprawdę dzielna kobieta.