Bóg mi świadkiem

Makis Tsikas prowadzi bohatera drogą do szaleństwa, a my coraz bardziej popadamy w irytację i niechęć do tego pięćdziesięciolatka pełnego skrajności. Tyle, że tematycznie i charakterologicznie ta książka komponuje obraz który, "Bóg mi świadkiem", mógłby zostać z łatwością przeniesiony na grunt polski. Chrisowalandis właśnie został bez pracy, za co wini szefa, nazywanego Czortem. Gorzkim i gniewnym tonem zdaje relację z poszarpanego dzieciństwa, które kojarzy mu się ze srogim laniem, molestowaniem, kłamstwami spowiedników, kpinami i agresją rówieśników - jednym słowem, z idealnym podłożem dla traum. Zgodnie z częstą tendencją, zajadanie stresu prowadzi do otyłości i nieatrakcyjności dla płci przeciwnej. Zupełnie wbrew logice, powoduje też fanatyczną wiarę w Boga, usprawiedliwienie jego wolą niepowodzeń i... nienawiści. Jakże przykro stwierdzić, że nie da się pozbyć skojarzeń z rodzimym podwórkiem... "Brud, wszędzie brud cudzoziemski". To jeden ze zbiorowych winnych. Źli są wszyscy prócz nas, choć najbardziej rażąca udręka spłynęła na niego z greckich rąk. Druga niegodna grupa to kobiety. Zawistne, zachłanne, dalekie od (wybaczcie samonarzucające się skojarzenie) cnót niewieścich. Gdzie te młodsze, piękne, łagodne i skromne, które wczesnym rankiem zanurkują, by złożyć ukochanemu u stóp smakowite dary morza? Cytaty z Pisma Świętego i pism kościelnych są dla bohatera antidotum na zagrożoną narodowość grecką, na zniesmaczenie "puszczaniem się" paradujących z obcokrajowcami Greczynek, na szefa, który wpędził go w sytuację, gdy trzeba "odejść z salonów i wylądować w gównie". Daleka rodzina obarczająca problemami, ukochane siostry potrzebujące wsparcia w chorobie i finansach to gorzkie żale przełamane histerycznym poszukiwaniem biblijnego ukojenia. Chrisowalandis jest w swoim postępowaniu, relacjach, myśleniu kłębkiem nieskoordynowanych pragnień i ograniczeń, tęsknot i nienawiści, niewiary w siebie - grubego, głupiego i naiwnego - i nadziei na poprawę ulokowaną w woli boskiej. Aż chce się potrząsnąć bohaterem i krzyknąć: na litość boską, sam sobie gotujesz ten los! Aż chce się wznieść oczy do nieba i prosić: broń nas boże przed takimi ludźmi. I nie ma tu sarkazmu lecz empatia wobec człowieka, który obrał ścieżkę na krawędzi szaleństwa. Obsesja, fanatyzm wszelkiej maści, lęki, które pielęgnuje w sobie pomimo terapii - "Bóg mi świadkiem", że finał jaki serwuje nam Autor zdaje się być jedynym możliwym. A to, co przeraża najbardziej to fakt, że to nasza rzeczywistość coraz częściej kreuje takie osobiste dramaty i takie postrzeganie świata. I co dalej? Niech się dzieje wola nieba? Zdecydowanie nie, bierność zabija. Prawda? Czy może się mylę? Książka drażni i denerwuje tematyką, zachwyca formą, przeraża aktualnością i skrajnością bohatera. To trzeba czytać! Pani_Ka Czyta Dziękuję Wydawnictwu Książkowe Klimaty za niebanalne, dobre czytanie.