Bliźniaczy płomień

Mimo traum, z którymi borykali się główni bohaterowie, wyjątkowo przyjemnie mi się czytało "Bliźniaczy płomień". Choć cały świat przedstawiony wydał mi się dość specyficzny, bo jednak ta komunikacja z psem jawiła mi się jako dość... naiwny pomysł? Podobnie jak cały ten sposób funkcjonowania tych bliźniaczy płomieni i innych aspektów ukazanej rzeczywistości. Jednak z jakiegoś powodu czerpałam z tego ogromną radość, jakieś przyjemne ciepło. Realizacja okazała się bardzo dobra, bo Hope całkowicie skradła moje serce i każdemu też życzę takiej przyjaciółki jak ona. Podobało mi się też ukazanie relacji między Daikim a Aleksem. To było takie urocze, że aż się rozczuliłam. Mocną stroną tej książki było też podkreślenia znaczenia rodziny oraz przyjaciół. Czuło się to ciepło buzujące od relacji między bohaterami A aspekt kulinarny? Coś świetnego! Jako fanka programów kulinarnych, byłam tym zachwycona. Przyznaję jednak, że te ciągłe wstawki z innych języków trochę mi nie pasowały. Momentami było to młodzieżowe aż do bólu. I choć nie jest wybitna lektura, to w moim przypadku sprawdziła się idealnie jako guilty pleasure (co chyba nie najlepiej o mnie świadczy, bo bohaterowie mają naprawdę trudne doświadczenia).