Błękitny Mars

„Błękitny Mars” to trzeci i ostatni tom marsjańskiej trylogii autorstwa Kima Stanleya Robinsona, nie powiem, że jest to łatwa lektura i lekka o czym można się przekonać sprawdzając ilość stron. Mnie to nie zniechęciło, wręcz zachwyciło. Warto jest sięgać po książki, które z początku mogą się nie podobać, czy w pewien sposób przerażać. Naukowe kwestie zawarte w formowaniu się świata, który stał się tak fascynujący. Stracił swoją czerwoną barwę. Stał się niezależny,. Ale zdecydowanie nie jest spokojny, sytuacja staje się zaogniona. Przeludniona, zdesperowana Ziemia i prawie niezamieszkały Mars. Zieleń roślinności i błękit mórz, trudno było o tym pomyśleć, aby tak czerwona planeta tak cudownie przypominała tą naszą. „Błękitny Mars” ukazuje, jak rząd Marsa sprzeciwia się pod presją ze strony ludności, zarówno tubylczej, jak i imigracyjnej, która wierzy, że jest wystarczająco dużo ludzi, a fanatyczni Czerwoni wciąż aktywnie wysadzają w powietrze elementy, które ich zdaniem szkodzą temu światu. Nie można jednak powrócić do pustyń z toksyczną, cienką atmosferą, burzami piaskowymi. Problemy, które nękają społeczeństwo Marsa, to również rzeczy, z którymi mierzymy się dzisiaj. Frakcja Czerwonego Marsa to oddani ekolodzy, którzy chcą poważnie ograniczyć rozwój. Toczą się debaty na temat imigracji z Ziemi i zawierane są podejrzane układy poboczne. Osadnicy nielegalnie wdzierają się na powierzchnię Marsa. Jego społeczeństwo jest podzielone na wiele grup o różnych poglądach na świat i wartościach. Przywództwo jest niezbędne, ale trudno jest komukolwiek przewodzić. „Błękitny Mars” jest złożony, wieloaspektowy i wielowątkowy. To niezwykle ciekawa książka, jak i cała trylogia, którą warto przeczytać. To nie tylko piękne okładki, cudowne kolory ukazujące zmianę i terraformację niesamowitej planety, z którą zawsze ludzkość wiązała jakąś nadzieję i plany. Autor rozplanował swoją trylogię na prawie dwieście lat. To jest niesamowite. Mars to zarówno dziewicza czerwona przeszłość, jak i nowa, żywa, wypełniona oceanem, zielona. Podobnie jak my, jesteśmy naszymi wspomnieniami, naszymi nadziejami na przyszłość, czy to nauka, dzieci, czy my sami, jesteśmy naszą teraźniejszością