Błękitny księżyc. Część 2

Zebrane i uaktualnione wrażenia sprzed lat po ponownej lekturze dwóch tomów. Niemal od pierwszej strony miałam bardzo silne poczucie deja vu. Może tutaj w trochę innym wydaniu, może bardziej finezyjnie, mocniej rozbudowane, ale szalenie znajome. I niestety, tłukło mi się po głowie przez połowę pierwszej części – no dobrze może do momentu rozłączenia bohaterów. Potem przepadło… A w książce? Wierzchowiec, jednorożec w tym wypadku o silnej arachnofobii, zajmujący w walce stałe miejsce za drzewem, w krzakach, za krzewami, z ciętym poczuciem humoru i sarkazmem na pysku, ale o dobrym sercu, któremu gdy ma dobry humor udaje się podnieść swojego rycerza na duchu. Książę Rupert z Leśnego Królestwa poszukuje smoka, którego zabicie ma potwierdzić jego prawo do tronu w ogólnym mniemaniu, a tak naprawdę ma doprowadzić do jego śmierci w paszczy smoka, co zdejmie Królowi problem młodszego syna z głowy. Tyle, że smok trafia się mu wielce nietuzinkowy. Nie dość, że zamiast złota, srebra i klejnotów kolekcjonuje motyle, to jest na emeryturze i boryka się z poważnym problemem księżniczki. Istoty nader postawnej i krzepkiej, którą kiedyś złożono mu w ofierze, a z którą nie wie tak naprawdę co ma zrobić. Stosy perturbacji, podróże, wycieczki, walki, zagubione skrzydła zamków z poprzestawiana grawitacją, Książę Demonów i zdrady stanu. A wszystko z lekkim przymrużeniem oka. Lekkością w słowie i dowcipie. Oczywiście, że były momenty lepsze i gorsze, ale całość ogólnie bardzo przyjemna. Do odprężenia. Czytana z uśmiechem na ustach. Z przyjemnością i zadowoleniem. Jest dużo przyjemności z lektury, choć obawiam się, że z czasem nie zostanie mi wiele w pamięci. Tylko ogólne wrażenie przyjemności i zadowolenia. Ale moim zdaniem o to w tej książce chodzi. I to zadanie spełnia w 100%. Jeśli ktoś nie czytał Paskudy łatwiej będzie mu zacząć od tego. Paskuda swoją skondensowana formułą, przesyceniem humorem, może stanowić całkiem niezłą konkurencję. Niby inny produkt, ale nie na tyle, żeby nie zrobić porównania.