Pragnienie opowiedzenia historii stało się podstawowym impulsem rozpoczęcia badań. Ich celem było opisanie ruchu teatralnej kontrkultury w Polsce z perspektywy doświadczeń jego uczestniczek, a co za tym idzie – przywrócenie pamięci o twórczyniach nieuznawanych dotąd za pierwszoplanowe. Analizie poddałam doświadczenia pięciu wybranych uczestniczek tego ruchu – Ewy Benesz, Anny Zubrzycki, Jolanty Krukowskiej, Ewy Wójciak i Erdmute Sobaszek – zapośredniczone przez ich interpretację, zarówno w postaci prowadzonej przez nie narracji biograficznej, jak i podejmowanej działalności teatralnej. Katarzyna Kułakowska, z Prologu Książka Katarzyny Kułakowskiej jest opracowaniem na wskroś oryginalnym pod wieloma względami. Po pierwsze, porusza problematykę, która rzadko jest przedmiotem namysłu w krajowej humanistyce, a mianowicie czasy polskiej kontrkultury i kontestacji, ale widziane z perspektywy kobiecej i w świetle budowania utopijnych wspólnot teatralnych, w ramach których powstaje model „teatru-rodziny”, jak się jednak okazuje – o wszelkich cechach rodziny patriarchalnej. Po drugie, autorka wybrała fascynującą formę opowieści o dziejach teatru kontrkultury jako zjawiska zarówno historycznego, jak i „otwartego”, kultywowanego do dzisiaj pod postacią kultury czynnej, idei Święta czy swoistego etosu twórczego życia. Oddała głos pięciu ważnym kobiecym uczestniczkom wydarzeń, które w perspektywie autoformatywnej i autoetnograficznej jednocześnie „dają świadectwo”, co to znaczyło być kobietą w utopijnych wspólnotach i z jakimi ograniczeniami musiały się one borykać. Po trzecie, praca jest zarówno wybitnie erudycyjna, jak i literacko kunsztownie skonstruowana. Po czwarte wreszcie – wybór kategorii doświadczenia jako naczelnego pojęcia operacyjnego pozwala na wykorzystanie koncepcji podmiotu nomadycznego i innych kategorii zapożyczonych od Rosi Braidotti, twórczo wszakże adaptowanych do kontekstu polskiej kontrkultury teatralnej. Nie wahałbym się nazwać tej pracy narracyjną historią teatru kontrkultury albo – w innej tradycji teoretycznej – podmiotową rekonstrukcją doświadczeń pokoleniowych kobiet w świecie kontrkulturowego etosu w wersji polskiej. z recenzji Wojciecha Józefa Burszty
Klimat książki
Erudycyjne, naukowe opracowanie o kobiecej stronie polskiej kontrkultury teatralnej, łączące historię z biografistyką.
W skrócie
- Skłania do myślenia
- Wyraziste postacie
- umiarkowane tempo
Tropy
- głos wykluczonych
- rekonstrukcja biograficzna
- perspektywa kobieca
Szczegóły
- Rok wydania
- 2017
- Liczba stron
- 527 str.
- Wydawnictwo
- Instytut Teatralny im. Zbigniewa Raszewskiego
- Język
- polski
- Format
- papier
- Gatunek
- teatr
- ISBN
- 9788363276836
Inne książki autora
(3)Opinie czytelników
Oceń tę książkę
Kiedy przeczytana?
Oceniona książka trafi na półkę Przeczytane.
Dodaj „Błaźnice. Kobiety kontrkultury teatralnej w Polsce" do swojej półki
Załóż darmowe konto i miej swoje lektury, oceny oraz postępy w jednym miejscu. Dołącz do grona zadowolonych czytelników, którzy już wiedzą, co przeczytali i co chcą przeczytać.
Trzy półki czytelnicze
Przeczytane, Teraz czytam i Chcę przeczytać. Uporządkuj swoje książki w sekundy.
Oceny i recenzje
Skala 1-10, prywatne notatki, ulubione cytaty. Wracaj do swoich opinii kiedy chcesz.
Statystyki i wyzwania
Ustal roczny cel czytelniczy i obserwuj jak rośnie liczba przeczytanych stron.
Rekomendacje i grafiki
Odkrywaj kolejne tytuły i generuj estetyczne podsumowania roku w książkach.