Bieszczady. Dla tych, którzy chcą je poznać naprawdę

Nie oceniam tu rzecz jasna Bieszczad, tylko atrakcyjność książki i niestety nie podzielam znakomitych opinii. Może innych opowieści Adriana Markowskiego oczarowały. Mnie nie. Nie wiem czego oczekiwałam, ale nie tego, że po kilkunastu dniach w głowie pozostanie mi tak niewiele. Syrokomla, Elżbieta Adamiak, jakiś fotograf i że trzeba koniecznie wjechać do muzeum w Sanoku, bo coś (co?). W trakcie lektury było milutko, sam proces czytania sprawiał przyjemność, bo autor nie potraktował swoich opowieści jak przewodnika lub wykazu miejsc, które trzeba koniecznie zaliczyć. Innym okiem spojrzał na Bieszczady, wycinki z historii, kulturę, pokazał kilka ciekawostek różnych od tych, które znałam. Tylko dla mnie to za mało. Po wyjęciu zdjęć starczyłoby na kilka artykułów i tyle. Nie musiała powstawać od razu książka. Pewnie również gdybym wysłuchała co autor ma do powiedzenia, wieczorem, przy ognisku, gdzieś w bieszczadzkich ostępach - byłabym zachwycona. A może marudzę? Bo z tematem Bieszczad, muzyki z Krainy Łagodności i Wołosatek jestem za bardzo zaprzyjaźniona? Może to książka dla tych, którzy rzadko wracają w ten najlepszy zakątek kraju? I mniej o nim wiedzą? A swoją drogą podobno w Bieszczady można jechać tylko raz - po raz pierwszy. Potem się wraca.