Biel

Mróz i ogrom śniegu z każdej strony. To już wystarczy, żeby wywołać dreszczyk emocji. W końcu kto chciałby utknąć w zamieci śnieżnej. Już na początku dostałam to czego chciałam, a przecież historia dopiero się rozpędzała. W końcu nie ma to jak trafić do odciętej przez tą samą śnieżycę tatrzańskiej gospody, pełnej obcych ludzi i trupa. Można by powiedzieć, dosyć klasyczny schemat, w którym każdy podejrzewa każdego. A przecież głównego bohatera też do końca wykluczyć nie możemy. Będzie mordobicie, będą strzały i dużo przekleństw. Mój syn wręcz się zjeżył, po co oni tyle przeklinają? No właśnie po co? Ale widać usłyszał mniej odpowiedni dla niego fragment, bo rzeczywiście dialogi mocno podkręcone były, jednak w całokształcie uszy aż tak nie więdły. Choć nie obraziłabym się na mniejszy polot w tym temacie. Książka jest dobra, wciągająca, w klimacie, jedyne co to ciut przydługa. Spokojnie obcięłabym połowę. Jednak Krzysztof Gosztyła to klasa sama w sobie, więc bez marudzenia mogłabym słuchać dalej. Choć czy dla samej fabuły to przeciąganie coś wnosi? Jeśli macie ochotę na mroźny thriller to niezły kierunek jest. A ja w spokoju o pióro autora mogę sięgnąć po Wiedźmy z Dechowic.