Biegnij jak najprędzej

Nina Dąbrowska nie jest jeszcze pierwszoligową polską pisarką, ale trudno się temu dziwić. „Biegnij jak najprędzej” to jej debiut literacki, a tym samym chciałoby się użyć parafrazy, że debiutować każdy może- trochę lepiej lub trochę gorzej. Czy mieszanka kryminału, sensacji i thrillera do jednak dobry start? A może powinno zaczynać się od czegoś delikatnego, od typowego wyciskacza łez, by tym samym kupić sobie serca odbiorców? Sama jestem zdania, że powinno pisać się to, co daje nam wenę twórczą, a czytelnik jest skłonny zarwać noc, by poznać losy bohaterów. „Biegnij jak najprędzej” daje nam właśnie ten cudowny moment oczekiwania, gdyż w tej powieści nic nie jest stuprocentowo pewne. Nie ma powtarzalnego zakończenia, a podczas lektury często trzeba zadać sobie pytanie: sen to, a może jawa? Przyznam, że często sama zaczynałam się gubić, a w labiryncie zdarzeń nie umiałam odszukać drogi powrotnej, ale zapewne taki był zamysł pisarki. Jeśli chciała ona, abyśmy poczuli się jak podczas rozwiązywania łamigłówki, to tak właśnie się stało. Świeżo po lekturze wiem, że nie zmarnowałam swojego czasu, a tekst mający zaledwie 249 stron można pochłonąć w jeden wieczór.