Bieg do gwiazd

Wielu ludzi cierpi na różne przewlekłe choroby, z którymi musi się borykać przez całe swoje życie; jedni jakoś sobie z tym radzą, inni popadają w depresję, dopadają je samobójcze myśli lub wprost próbują je urzeczywistnić. Adrianna, bohaterka "Biegu do gwiazd" cierpi na cukrzycę typu I, którą zdiagnozowano u niej w wieku siedmiu lat. Dla dziewczynki oznacza to trudny czas i niewiadomą przyszłość, zwłaszcza, że rodzice zawstydzeni jakby chorobą córki, przestają ją wspierać, nie okazują jej uczuć, nie interesują się co robi, jak się czuje, co ją trapi, zupełnie jakby przestała być częścią rodziny. Jedynie babcia jest dla niej prawdziwym wsparciem, okazuje jej ogrom uczuć i miłości, dodaje wiary, otuchy, a jednak to nie wystarcza, aby zapobiec depresji dziewczynki i jej targnięciu się na życie. Każda taka próba, a było ich kilka, kończy się pobytem w szpitalu psychiatrycznym. Teraz Ada ma 19 lat i po kolejnym pobycie w psychiatryku wraca do rodzinnego domu, gdzie nikt specjalnie nie jest zainteresowany jej powrotem, ani samopoczuciem; na dodatek dowiaduje się, że jej ukochana babcia niedawno zmarła, zostawiając dla niej list, w którym prosi wnuczkę, aby przez 30 dni spróbowała żyć bez presji choroby, aby wzięła z życia wszystko co najlepsze, aby wróciła do szkoły, znalazła przyjaciół, popełniła parę szaleństw, dokonała czegoś nieprawdopodobnego, spełniła swoje marzenia. Jeśli mimo to, życie będzie dla niej zbyt trudne, babcia będzie na nią czekać w tym lepszym świecie. Czy Ada podejmie taką próbę, czy pokona swoje obawy, stany depresyjne, czy znajdzie kogoś, kto jej pomoże, wesprze, dla kogo warto będzie żyć? Przez cały czas czytania książki zastanawiałam się jak ona się zakończy, jaką Ada podejmie decyzję, czy jej nowe przyjaźnie, kiełkująca miłość, odbudowana, a może dopiero nawiązana, więź z młodszą siostrą, inne postrzeganie świata, radość wspólnych spotkań, imprez, wyjść pozwolą na pokonanie obaw, lęków, strachu przed przyszłością. Zakończenie totalnie mnie zaskoczyło ... Książka jest bardzo wciągająca, autorka rzetelnie podeszła do opisywanego tematu, kreując bohaterkę prawdziwą, realną, której przeżycia i odczucia głęboko poruszają nasze serca i zmysły, wywołują wzruszenie, niedowierzanie, czasem wyciskając łzę. Mocną stroną powieści są przyjaciele Ady, których nie sposób nie polubić. Każdy z nich boryka się ze swoimi problemami, dzięki czemu dziewczyna dostrzega i rozumie, iż nie jest jedyną osobą zmagającą się z lękami, obawami, niezrozumieniem. To właśnie te nowe przyjaźnie stają się fundamentem zmian, jakie powoli zachodzą w dziewczynie, pokazując wprost, jak wielką siłę niosą w sobie wsparcie i zrozumienie drugiego człowieka.