Bibliotekarka z Warszawy

Palenie książek i niszczenie dzieł sztuki...barbarzyństwo mające na celu wymazanie tożsamości narodu. Tak postępowali Niemcy w czasie drugiej wojny światowej, paląc książki, które nie wpisywały się w ich ideologię. Maria Paszyńska w książce "Bibliotekarka z Warszawy" uświadamia nam, jaką ważną misję, wykonywali bohaterowie tej książki. Bo jest to opowieść na faktach, choć postać Róży, jednej z głównych bohaterek, została skompilowana z losów wielu osób, które ratowały książki z płonącej Warszawy. Osoby, które podjęły się tej niebezpiecznej misji, były niezwykle odważne, ale też gotowe na wszystko, by ocalić to co kochały. Przyznam, że do tej pory nie wiedziałam, iż w ogóle takie akcje miały miejsce. A nie powinny odejść w niepamięć, wszak ludzie ci działali dla dobra ogółu, dla przyszłych pokoleń. Bo nie tylko ratowanie istnień ludzkich zasługuje na chwałę, ratowanie zabytków i arcydzieł literatury, było równie ważne. Jest to też swoisty hołd, dla tych wszystkich odważnych ludzi, ludzi którzy ratowali polską kulturę. Ale oprócz ratowania woluminów, ta historia opowiada też o szukanie sposobu na przetrwanie w tych trudnych i niebezpiecznych czasach. Poruszająca, momentami bolesna, ale jakże ważna i potrzebna. Maria Paszyńska doskonale oddała klimat tamtych dni, ogromny strach, smutek i ból, ale też gniew, nienawiść i rozpacz. Cała historia jest bardzo plastycznie przedstawiona, tak, że przed oczyma przesuwają się obrazy znalezione w książce. Te obrazy są pełne ruin, gruzów, spalonych książek i ludzi, którzy z determinacją przeczesują zrujnowaną Warszawę. Znajdziemy w niej też kadry, które chętnie wyparlibyśmy z pamięci...widok śmierci, gwałty...brutalne, porażające, poruszające. Nie brak w niej emocji, kłębią się pomiędzy stronami...ile tu bólu, strachu i nienawiści. Ale jest też miłość, bo miłość potrafi rozkwitnąć nawet na gruzach. To historia, która zostaje w człowieku na dłużej. Przeczytajcie.