Białe trufle

Po przeczytaniu notki wydawniczej i początkowych stron wydawało mi się, że trafiłam na wyjątkową książkę. Nie zmieniłam zdania. Książka N.M. Kelby na pewno wyróżnia się na tle innych. Jedynie mój entuzjazm nieco osłabł. Książka ma mnóstwo zalet: piękne opisy przyrody, smakowite przepisy, wyśmienite potrawy, czary odprawiane w kuchni. Autorka dobrze nakreśliła też tło historyczne i społeczne Francji przełomu XIX i XX wieku oraz wpływ, jaki na kuchnię wywarły trudności związane z wojną oraz postęp techniczny, który wpłynął na pewne udoskonalenia prac w kuchni. I to prac na wielką skalę, bo chodzi tu o olbrzymie kuchnie w dużych renomowanych hotelach, dla których dobra restauracja to prestiż. Ale to wszystko nieważne, bo w końcu najważniejsza jest tu postać najsłynniejszego francuskiego kucharza Escoffiera. Był to na pewno człowiek wyjątkowy, a takich ciężko zrozumieć. Trudno na przykład było mi zaakceptować jego osobiste wybory: życie w oddaleniu od rodziny, wieloletni romans, angażowanie się w niezupełnie przejrzyste interesy. Biografia jest interesująca, ale czegoś tu jednak zabrakło. Im dalej się ją czyta, tym bardziej staje się nużąca. Ginie gdzieś geniusz i osobowość Escoffiera. Historia szefa kuchni, który dla sztuki kulinarnej poświęcił szczęśliwe życie rodzinne i małżeńskie. I to już jego wybór. Wydaje się, że nie mógł inaczej. Po prostu byłby bardziej nieszczęśliwy. Jego spuścizna jest olbrzymia i pewnie inspiruje do dziś.