Biała lwica

Oderwałem się. I to nie raz. Bez łezki w oku, zostawiałem go samotnie w deszczowej Szwecji. Bez boleści oddalałem się z miejsca przestępstwa w Afryce skwarnej. Nie było mi ckliwo, tkliwo i czułostkowo. Wolałem potłamsić kota, zjeść pomidorową ,albo, o zgrozo, telewizor włączyć. Połączenie ruskich ludzi niedobrych z ich korelatami z Lądu Czarnego wyszło egzotycznie. Aby cudacznie nie rzec. Gdy w szranki stawali, tylko On, tylko Kurt, sterczał z nimi. Przedwczoraj skończyłem, a dziś za streszczeniem w necie gmerałem. By komórkom braterską dłoń podać. I sklerozę zaktywizować. Bo ogarnął mnie cud niepamięci.  Gdzieś to pióro Henningowi ślizgało. Zdania się rozjeżdżały a napięcie, mocy paluszka nie przekroczyło. Paluszka, którego wymienić musiałem, by nieszczęsny telewizor uruchomić.