Bezsenność Jutki

Niepozorna, cienka książeczka dla dzieci, ale bardzo przejmująca. Czytana przez osobę dorosłą nabiera dodatkowego, tragicznego znaczenia. Autorka przedstawia życie w Litzmannstadt Ghetto widziane oczami kilkuletniej Jutki. Dziewczynka nie może zrozumieć otaczającego ją świata, ale robi wszystko, by poradzić sobie w nowych warunkach. Jutka usiłuje pojąć ten nowy świat na swój sposób. Ludzie wokół niej znikają – także jej rodzice –ale dziecko tłumaczy sobie, że po prostu podróżują. Przecież zawsze tak było… Opiekę nad dziewczynką sprawuje ciotka – pracująca ponad siły, wiecznie zmęczona, marząca już tylko o tym, by się najeść oraz dziadek, który usiłuje ochronić psychikę dziecka przed wszechobecnym okrucieństwem wprowadzając w ich nędzną wegetacje elementy nie tylko „normalnego” życia, ale także baśni i mitów. Zwykłe, dziecięce zabawy, np. w chowanego, stają się ważne w walce o przetrwanie. Czytałam wiele książek o życiu w łódzkim getcie, ale ta ma dla mnie szczególne znaczenie. Autorka zestawiła tu normalne potrzeby dziecka (zabawa, nauka, kontakty z rówieśnikami, ze zwierzętami) z bestialstwem holocaustu. Przystosowanie Jutki do gettowego świata, jej przemyślenia, dojrzałość zrobiły na mnie niesamowite wrażenie. Gorąco polecam.