Bezpieczna przystań

Historia Suttona Warnera i Emry Santos rozpoczęła się kilka miesięcy wcześniej, gdy oboje wpadli w ręce zbirów i ledwo uszli z życiem. Oboje nie do końca otrząsnęli się po tym, co tam się wydarzyło. Kobieta wiedziała, że nie ruszy dalej, jeśli nie rozmówi się z Wernerem: "To wy­łącz­nie moja wina, że ci uzbro­je­ni fa­ce­ci nas zła­pa­li. (...) To co mialo być wycieczką, stało się walką o życie.(...) Sut­ton otarł się o śmierć (...) Za­wdzię­czam mu życie. I dużo wię­cej. Chcia­łam przy nim zo­stać.(...) A jed­nak gdy tylko otwo­rzył oczy, kazał mi odejść.(...) Po­świę­cił się, żeby mnie ra­to­wać, i naj­wy­raź­niej tego po­ża­ło­wał. Miał prze­cież ro­dzi­nę i có­recz­kę, o którą mu­siał za­dbać. (...) Chciał, żebym znik­nę­ła z jego życia, więc to zro­bi­łam. (...) Co­kol­wiek ro­bi­łam, gdzie­kol­wiek prze­by­wa­łam, nie mo­głam się po­zbyć wra­że­nia, że mam z Sut­to­nem nie­do­koń­czo­ne spra­wy. (...) Wie­dzia­łam, że muszę do niego wró­cić (...) jeśli mam kie­dy­kol­wiek ru­szyć na­przód i być szczę­śli­wa." Sutton "Kiedy ostat­nim razem wi­dzia­łem te urze­ka­ją­ce złote oczy, lśni­ły od łez, bo ka­za­łem jej znik­nąć. Nie mo­głem znieść, że nie udało mi się jej ochro­nić(…) Sie­bie też nie. Nie umia­łem sobie z tym po­ra­dzić. Ka­za­łem jej odejść i nigdy nie wra­cać. Chcia­łem, żeby trzy­ma­ła się jak naj­da­lej od tego miej­sca i wspo­mnień, które po­wo­li mnie za­bi­ja­ły. Uzna­łem, że bę­dzie miała wtedy więk­sze szan­se na upo­ra­nie się ze zmo­ra­mi prze­szło­ści. Za­słu­gu­je na to bar­dziej niż ja." Oboje czują się winni temu, co ich spotkało. Czy mają szansę ruszyć dalej? Wyzwolić się z mroków przeszłości i spojrzeć z nadzieją i optymizmem w przyszłość? Cudowna kontynuacja historii o braciach, którzy są dla siebie w stanie zrobić wszystko.