Bez wybaczenia

''Panie, dla takich nie ma wybaczenia ani żadnych okoliczności łagodzących '' Pani Ostrowska przyzwyczaiła mnie do tego że jej książki są ostre, okrutne, czasem nawet obrzydliwe . Jednak muszą być takie, bo sprawy i wydarzenia o których opowiada autorka również takie są . Okrutne, bezwzględne, szokujące . Pod pretekstem fikcji literackiej, fabuły swojej książki autorka, pokazuje nam problem który wciąż istnieje . Książka ma dziesięć lat , czy od daty jej pierwszego wydania coś się zmieniło ? Czy może problem zniknął, lub chociaż się zauważalnie zmniejszył ? Niestety, śmiem twierdzić że mimo ciągłych zmian rządzących u steru, problem nie zniknął, zaryzykowałabym nawet twierdzenie że wręcz się nasilił . Wystarczy pooglądać codzienne wiadomości. O jakim w końcu mówimy problemie ? Ano o wszechobecnej korupcji , o łapówkach i zasadzie '' ręka rękę myje '' . O kolesiostwie, donosach, aferach podsłuchowych i hakach mających zapewnić '' lojalność '' . A głównie o tym jak wiele jest w stanie zatuszować bogaty , albo wpływowy tatuś u władzy z wybryków synalka ? Czy wypadek spowodowany po pijanemu, czy gwałt na nieletniej, a może nawet morderstwo, może nawet to że szczególnym okrucieństwem ? Pisarka doskonale ukazuje czytelnikowi jak wygląda taki łańcuszek zależności . Jak bardzo te dzieciaki nowobogackich są bezkarne i czym to skutkuje . Jak bezradni są Ci nieliczni nieprzekupni, niechcący wpleść się w ten korupcyjny łańcuszek. A oto i odpowiedni cytacik na ten temat : '' Znał doskonale tych, którzy chcieli mieć czyste sumienia i czyste ręce. Szli na przemiał niczym makulatura. Kończyli swoje kariery w podłych podrzędnych komisariatach. Przepadali w mrokach niepamięci. Staczali się na samo dno, chlejąc '' Ta książka mnie przeraziła podwójnie po pierwsze przedstawianiem bez ogródek, szczegółowo, wręcz drobiazgowo okrucieństwa i bestialstwa jakiego dopuścili się młodzi mordercy. Nie, nie napiszę '' zezwierzęcenia '' , bo ani jedno zwierze nie jest w stanie wymyślić takiego okrucieństwa jak człowiek . Po drugie, być może jest to sytuacja uwypuklona, skrajna , ale czy aż tak niemożliwa ? W książkach Pani Ostrowskiej, to jest najbardziej szokujące. Wszystkie jej historie są jak najbardziej możliwe, chociaż tak trudne do wyobrażenia sobie, że mogłyby być nie tylko literacką fikcją . Ktoś kto redagował tę książkę przepuścił kilka omsknięć autorki, jak na przykład zamiana imienia , czy zamiana litery w nazwisku . Kilka scen rodzi też pewne wątpliwości, co do ich wykonania. Nie mogę pisać jaśniej o które sceny chodzi, by nie spojlerować . Ale sama akcja jest tak zajmująca że na te potknięcia nie zwraca się jakiejś baczniejszej uwagi . Bardzo przekonywujące dla mnie są też postacie . Ich emocje i odczucia są wręcz namacalne . Strach , rozpacz , obłęd , zło , bezsilność , są doskonale sportretowane . Jakby na osobnym poziomie Pani Ewa pochyla się nad matkami i ich udręką . Nad matkami ofiar, ale i....sprawców . Nad ich odczuciami, jak matka poradzi sobie z tym że wydała na świat bestię ? Książka jest warta przeczytania, jednak raczej nie wtedy kiedy mamy gorszy nastrój, lub jakiś problem na głowie, czy smutek w sercu, ponieważ można się zdołować jeszcze bardziej . Mimo tego że autorka ciska w czytelnika jakieś iskierki nadziei jak na przykład coś takiego : ''Posłuchaj.Znajdziemy sposób. Sporo uczciwych ludzi chodzi po tym świecie, uwierz mi, Damianie'' czy inne zdanie : '' My z Piotrem wierzymy, że w tym kraju większość jest ludzi uczciwych. Tych, którym zależy, aby prawo było prawem . '', ja zastanawiałam się, czy też w to wierzę i chyba nie potrafię na to pytanie odpowiedzieć...