Bez dogmatu

W roku Sienkiewiczowskim postanowiłam nadrobić zaległości i przeczytać chociaż jedną jego powieść. W bibliotece polecono mi "Bez dogmatu". W ogóle jej nie znałam nawet z tytułu (to wstyd). Bardzo mi się podobała. Uważam, że jest kompletnie zapomniana i niedoceniona. Nie jestem jakimś znawcą literatury, ale żeby nigdy nie natknąć się chociaż na jakąś wzmiankę. To niebywałe i tylko świadczy o ciągłej potrzebie dokształcania. To naprawdę dobra powieść. Zupełnie inna od reszty twórczości Sienkiewicza. Świetne tło obyczajowe: codzienne życie w polskim dworku, podróże do europejskich metropolii - Berlina, Wiednia, Rzymu oraz modne wyjazdy do wód - tutaj do Gastainu w Austrii. Wymieszanie romantyzmu i pozytywizmu. Sporo rozważań na temat kondycji psychicznej, siły społecznej i mentalnej przedstawicieli starej polskiej arystokracji oraz nowych dorobkiewiczów. Nie lubię zbytnio typowego dzielenia włosa na czworo, ale ta zabawa Sienkiewicza w psychologa niezmiernie mi się podobała i w ogóle mnie nie nudziły jego obszerne rozważania. Bohatera można lubić lub nie. Trochę egoista, filozof, wszystko analizuje, by potem swoimi porywczymi zachowaniami niweczyć efekty swoich długich rozmyślań. Brakuje mu celu w życiu i zasad, którymi by się kierował. Miłość go zmienia, ale na niektóre rzeczy jest już za późno. Bardzo zachęcam do przeczytania tej mało znanej powieści.