Betonowy pałac

Na początku była złość. Na zmianę bohatera. Niby mamy cykl o Julii Dobrowolskiej. A tu nagle w piątym tomie autorka zmienia perspektywę, czyniąc swoim głównym bohaterem i narratorem Profesora. Jednak już po kilku stronach jego inteligentny i ironiczny styl wchłonął mnie w opowieść. Mroczną, okrutną, ukazującą jak najgorsze oblicze ludzkiej natury. Chore i zwyrodniałe. "Grób" przygotował mnie już na to, że dla Grzegorzewskiej nie istnieje tabu, o którym niemożna by napisać. Zatem rzuciłam się w sam środek wiru czarnej i pokręconej wyobraźni autorki i czułam się jak na bani, kiedy odstawiałam książkę, by odpowiedzieć na wezwanie rzeczywistości. Musiałam się mocno skupić, by określić swoje aktualne tu i teraz. Dawno lektura nie wprawiła mnie w taki stan. Plastyczne sceny, wyraziste postaci rodem z mocnego kina. Momentami groteskowe, czasem lekko karykaturalne. Czasem nawiązujące wprost do klasyków kina poprzez motta rozdziałów lub ironiczne komentarze Profesora, czasem zasugerowane delikatnymi aluzjami. A części się pewnie nawet nie dopatrzyłam. Pozwoliłam sobie zasugerować się cytatami z piosenek i puszczałam sobie jako ścieżkę dźwiękową. Wzmacniało doznania. Od czasu "Żniwiarza" nastąpił spory progres warsztatowy, odsłaniający diabelski talent pisarki. Polecam wszystkim lubiącym babrać się w pokręconych i mrocznych zakamarkach ludzkiej psychiki. Jeśli ktoś nie czytał wcześniej "Grobu", to chyba jednak warto najpierw sięgnąć po niego. Życząc "miłej" lektury, znikam w "Kamiennej nocy" ;)