Behemot

Muszę przyznać, że zakończenie Trylogii Ryfterów trochę mnie rozczarowało i podobało mi się mniej od poprzednich części. Akcja przenosi się pięć lat do przodu, Lenie i inni ryfterzy żyją teraz we względnej zgodzie z mieszkańcami Atlantydy w głębi oceanu. Dokonują przy tym odkrycia, które może zmienić losy świata. Cieszyłam się ogromnie, że po poprzedniej ‘lądowej’ części akcja znów dzieje się pod wodą, ale zmartwił mnie przeskok czasowy, nie do końca mogłam wczuć się w przemianę, jaka nastąpiła w Lenie. Całość podwodnego świata była jak zwykle wciągająca i klimatyczna. Troszkę za dużo jak dla mnie było bezuczuciowego seksu naokoło, autor trochę poszalał, zarówno wśród ryfterów, jak i później w poczynaniach innego z bohaterów powieści. Ale mimo całej mojej fascynacji podwodnym światem, to i tak dla mnie lepsza okazała się druga część książki, akcja przenosi się na ląd, gdzie bohaterowie starają się dotrzeć do prawdy. Pod koniec całość naprawdę przyspiesza i trzyma w napięciu, jednak zabrakło mi jakiegoś zakończenia, czegoś więcej, chciałabym wiedzieć, co z Lenie i Lubinem, ich relacje w drugiej części rozwiały moje obawy co do tego, że ten pięcioletni przeskok może mieć jakieś większe znaczenie. I co do cholery stało się z Ouellette? Książka pozostawia nam wiele do myślenia, jak mogą potoczyć się dalej losy świata. Z całą pewnością cała trylogia była naprawdę fajną wizją przyszłości, bardzo realną, przerażającą, jedną z ciekawszych, jakie czytałam. Książka daje do myślenia, do czego zmierza świat. Pokazuje dylematy, do jakich może dojść, typu poświęcić milion istnień, aby uratować dziesięć milionów, czym jest większe dobro i czy ktoś ma prawo podejmować takie decyzje. „W pociągu, który pędzi w stronę klifu znajduje się sześć osób. Jedynym sposobem na uratowanie ich jest skierowanie pociągu na inny tor, tyle że ktoś na nim stoi i nie zdąży uciec. Przestawiasz zwrotnicę?”