Beata Tyszkiewicz. Portret damy

Odkąd pamiętam Ona jest. Ukryta za czarną szybą telewizora Rubin, zadająca szyku w tych arcyciekawych filmach oglądanych przez mamę wieczorami. - "Marsz do pokoju spać " - demaskowało moją kryjówkę w uchylonych drzwiach, skąd przy odpowiednim kącie miałam doskonały widok na ekran. - "I zamknij drzwi".- Przepraszamy za usterki. A wiele lat później nareszcie wolność. Upragniona swoboda oglądania tego, co się chce, kiedy się chce i z kim się chce. Beata Tyszkiewicz pojawiała się czasem na ekranie moich filmowych maratonów, zawsze w aureoli dystynkcji, powabu i klasy. Ot, niedościgniony ideał wiecznej urody, nieprzemijającej wraz z zerwanymi kartkami kalendarza, litanią chorób, wylęgarnią problemów. Gdybym pomyślała o tej książce jak o scenie z filmu, widzę lodowisko o zmroku, nieruchomą taflę, roziskrzoną srebrnymi drobinkami lodu, głosy ludzi przybliżają się i oddalają, mijam ich serdeczne, roześmiane twarze, rozpoznaję przyjaciół, cieszą się na mój widok, obejmujemy się. Jest tak bezpiecznie...