Beata. Gorąca krew

Niedobrze mi! Proszę się zatrzymać! Te zdania towarzyszą mi od lat. Są mantrą przemierzającą wraz ze mną wszelkie arterie, w rytmie przełykanej śliny i przyspieszonego oddechu. Jako niefortunna posiadaczka przypadłości zwanej chorobą lokomocyjną jestem pasażerem kłopotliwym. Potrzebującym płynnej jazdy, foliowych torebek i doświadczonego kierowcy. Poszukującym bliskości. Okien i drzwi. W podróż z " Beatą" wybrałam się dość niespodziewanie. Późnym popołudniem wypełnionym kaskadą deszczu, czasem wolnym od trosk i nadmierną ciekawością. Jazda okazała się dość krótka, bezpieczna i przewidywalna. Krajobrazy za oknem zmieniały się bezpowrotnie, mieniły się kolorami, czasem szarzały, przepływały przed moimi oczami łagodnie i bez zbędnych emocji. Szczęśliwie dla mnie obyło się także bez nudności i gwałtownej chęci opuszczenia pojazdu. Wysiadając podziękowałam za miłą przejażdżkę, wiedząc, że w pamięci pozostaną mi wyłącznie dźwięki muzyki wydobywające się z radia.