Baśnie włoskie. Tom 1

Lektura tego interesującego, czerwonego tomiska, była dla mnie dość żmudna. Problem nie leżał, bynajmniej, w zawiłej treści, wręcz przeciwnie – ta była wciągająca, urozmaicona i obfitująca w zaskakujące zwroty akcji. Trudność polegała na przedzieraniu się w trakcie lektury przez meandry własnego umysłu: pagórki wiedzy zawodowej, wąwozy osobistych doświadczeń oraz morza skojarzeń wszelkich od podróżniczych po lingwistyczne. Ciężko mi już bowiem czytać baśnie (ale nie bajki) abstrahując od świadomości, jak wiele znaczeń ze sobą niosą, są one bowiem kopalnią wiedzy dla etnografów, folklorystów, antropologów, lingwistów czy psychoanalityków, że już nie wspomnę o historykach. Istnieją nawet specjalne międzynarodowe i narodowe systematyki typu bajkowego, nie wspominając o archetypach postaci czy opracowaniach wskazujących na problemy medyczne i psychiczne postaci baśni, przedstawione w sposób symboliczny (vide: pierwsza część świetnej książki A. i F. Brauner Dziecko zagubione w rzeczywistości. Historia autyzmu od czasów baśni o wróż... ). Tym razem przy lekturze dodatkowo prześladowały mnie reminiscencje z przeczytanych wcześniej i wysłuchanych w dzieciństwie baśni, zdarzało się bowiem często iż ten czy inny motyw w baśni przypominał jako żywo fragmenty baśni braci Grimm. Wreszcie uderzały mnie różnice stylu językowego poszczególnych baśni: od poważnych w tonie (np. „Koszula człowieka szczęśliwego”),przez pełne grozy (np. „Giovannino nieustraszony”, „Ramię nieboszczyka”) po lekko frywolne (np. „I siedem!”, „Sztuka zbijania bąków”) i dowcipne (np. „Broda Hrabiego”, „Ludzie spod Bielli są uparci…”).