Baśnie: Wilki

Wilki. Już sam tytuł mówi, dlaczego ten tom po prostu musiał mi się spodobać. Bo wilki w świecie Baśni są kozackie: groźne, bezwzględne i żyjące z zasadami. Niestety ten największy i najlepszy z nich wszystkich, na którego już się sporo naczekałem, wypada z nich wszystkich jakimś cudem najgorzej. Fabuła jest dość prosta - Baśniogród wie, że jeśli chcą z powodzeniem odgryźć się Adwersarzowi, jest tylko jedna osoba, która może coś tu zdziałać - szanowny pan Wilk. Ten jednak zniknął i wyraźnie nie chce być odnaleziony. Mowgli wyrusza więc z misją poszukiwawczą pewny, że rząd Baśniogrodu będzie w stanie nakłonić Bigby'ego do powrotu. Wszystko wydaje się być w "Wilkach" na miejscu. Mowgli dobrze sprawdza się jako tropiciel, plan Uroczego dotyczący odwetu na Adwersarzu jest sprytnie przemyślany i jeszcze lepiej wykonany, obowiązkowa krótka historyjka - tym razem z Kopciuszkiem w roli głównej - jest prześmieszna. No i obyczajówka dotycząca Bigby'ego i Śnieżki to kozak. Bardzo naturalna, sympatyczna i nie siląca się na piękne słowa, a zachwycająca luzem i prostotą. No tylko ten Bigby sam w sobie trochę marny. Gdzieś (chyba w opinii na LC) przeczytałem, że w pierwszych tomach przypominał swoim spokojem i wyrachowaniem Batmana, a w tym tomie całkowicie zamienił się w cienką podróbę Wolverine'a. I jest to bardzo dobre podsumowanie postaci w "Wilkach". Alkohol w ręku, papieros w ustach i ciągłe narzekanie. Nawet kiedy dostaje coś do roboty, nie przypomina siebie sprzed kilkunastu numerów. Sprawdza się tylko jako zwierzęca postać, ale to dlatego, że, jak pisałem, wilki są w tym świecie zajebiste. Ale i tak tom ten jest bardzo dobry. Głównie dzięki obyczajówce i humorowi, także dzięki temu, że jako zemsta na Adwersarzu stanowi już ostateczny wstęp do wielkiej wojny. Także następne tomy na pewno będą już lepsze, a ja nie mogę się doczekać.