Barszcz ukraiński

Czytało się naprawdę przyjemnie, nie mogę żałować ani chwili spędzonej z tą książką. Autor, jak sam przyznał, chciał przedstawić Ukrainę bez żadnego koloryzowania ani mitologizowania, taką, jaka jest, ale z drugiej strony może powinien chociaż trochę podkoloryzować, ponieważ obraz naszego wschodniego sąsiada po lekturze tej książki jest naprawdę mało optymistyczny. Książka została wydana pod koniec 2013 roku, czyli nie objęła swoją treścią wydarzeń na Majdanie i ich konsekwencji (mam nadzieję, że wydanie II z kwietnia br. to nadrabia),przez co czytelnik nie ma aktualnego co do joty obrazu życia polityczno-społecznego na Ukrainie. Ale taka już cecha książek, że będąc wydaną jako reportaż społeczno-polityczny z czasem może stać się także książką historyczną. Wydaje mi się, że książka absolutnie nic przez to nie traci, zmienia się tylko perspektywa jej odbioru. Poza tym nie tylko sytuacja polityczna jest w niej omawiana, więc tym bardziej nie ma czym się przejmować. Przeraża jednak fakt, jak polityka odciska piętno na zwykłą codzienność. Niby nie jest to coś nieoczywistego, jednak w przypadku Ukrainy odniosłem wrażenie, że jest to tylko negatywny wpływ. Czytając słowa Piotra Pogorzelskiego wyłaniał się obraz państwa po prostu niesprawnego, nieprzyjaznego swoim obywatelom, państwa, które ponad 20 lat od uzyskania niepodległości nie zrobiło nic, by stworzyć społeczeństwo obywatelskie oraz by było miejscem, do którego zawsze chętnie się wraca. Nie bez kozery kilka razy w książce pada porównanie między Polską a Ukrainą dotyczące naszych dróg rozwoju. Polska jako kraj, któremu się udało, i Ukraina jak kraj, któremu nie wyszło. Lektura obowiązkowa dla osób chcących dowiedzieć się czegoś konkretnego o Europie Wschodniej, w tym o... Polsce, bo mentalnie wiele się od Ukraińców nie różnimy (mimo, że to oni spędzili od ponad 50 do 80 lat w ZSRR),a mimo wszystko zawsze znajdzie się coś, w czym możemy ich naśladować. Doskonałe uzupełnienie "Przyjdzie Mordor i nas zje, czyli tajna historia Słowian" Z. Szczerka.