Bardzo małe rzeczy. Proste refleksje o życiu i przyjaźni ze Stumilowego Lasu

Po wielu entuzjastycznych recenzjach spodziewałem się czegoś innego, dlatego "Bardzo małe rzeczy" okazały się dla mnie sporym rozczarowaniem. Nie mam nic przeciwko analizom literatury dziecięcej czy próbom odczytywania na nowo przesłania Kubusia Puchatka, ale tutaj zabrakło mi pogłębionej refleksji. Zamiast eseju czy uważnego komentarza do dzieła A.A. Milne’a otrzymujemy wybór sentencji i „złotych myśli”, podanych w formie, która – moim zdaniem – spłyca oryginał i przesuwa uwagę z tekstu źródłowego na jego parafrazę. Nie jestem też przekonany co do grupy docelowej – trudno mi uwierzyć, że książeczka w tym kształcie rzeczywiście trafi w gust dziecka, a z kolei dorosły czytelnik raczej będzie szukał bardziej rozwiniętej interpretacji niż zbioru motywacyjnych haseł. Całość razi zbyt nachalnym dydaktyzmem, który zamiast inspirować, raczej narzuca gotowe wnioski. Żeby jednak nie być całkowicie krytycznym – trzeba przyznać, że ilustracje są mocną stroną publikacji. To one nadają książce charakteru i sprawiają, że mimo zastrzeżeń warto wziąć ją do ręki choćby dla warstwy graficznej. A może moja chłodna opinia będzie dla kogoś pretekstem, żeby samemu sięgnąć po "Bardzo małe rzeczy" i wyrobić sobie własne zdanie, być może zupełnie inne niż moje.