Barbara Radziwiłłówna. Zmierzch Jagiellonów

Druga po „Bonie”, a przed „Anną Jagiellonką” pozycja w cyklu „Zmierzch Jagiellonów” autorstwa pani Magdaleny Niedźwiedzkiej. Barbarę jeszcze Radziwiłłównę poznajemy w 1537 roku w dniu jej ślubu ze Stanisławem Gasztołdem wojewodą trockim. Potem obserwujemy jak losy młodego króla Augusta i wdowy Barbary coraz bardziej zbliżają się do siebie. Jest to powieść historyczna i jak dla mnie ma wszystko czego oczekuję po takiej pozycji. Tło osadzone i poparte najważniejszymi faktami tamtych czasów ubranych w wyobraźnię autorki bez właściwego dla podręczników zestawienia suchych faktów. Czyli tylko barwna fabuła powieści, którą czyta się z wielką ciekawością. Mamy przed sobą obraz walki o władzę pomiędzy królową Boną zastępującą coraz bardziej zniedołężnianego męża króla Zygmunta I Starego a ich synem Zygmuntem II Augustem popieranym przez litewski ród Radziwiłłów. Wewnętrzną walkę młodego Augusta próbującego uciec spod pantofla nadopiekuńczej Bony a zarazem tęskniącego za nią i ciągle porównującego się i wzorującego na niej. A w tym wszystkim Barbara. Kobieca atrakcyjna lubiąca bogactwo i mająca ambicje aby być najważniejszą kobietą i sprostać oczekiwaniom swojej rodziny. Lektura dopracowana perfekcyjnie w szczegółach zarówno pod kątem etykiety życia na dworze królewski, w dworach szlacheckich jak również codzienności tamtych czasów czyli koterii, zakulisowanych walk na każdym poziomie władzy, przepychu, wystawnego życia, zabaw ponad stan. Polecam książkę wszystkim chcącym w miły sposób poznać lub przypomnieć sobie historię naszego kraju. Nie ma tu właściwego dla podręczników zestawienia suchych faktów tylko barwna fabuła powieści.